Linda

Jæja þá allir vinir mínir..
Við svífum ennþá hátt uppi á sæluskýji eftir frábæru fréttirnar sem við fengum á þriðjudaginn, að Ármann Aaron er loksins að koma heim.. að loksins er farið að sjá fyrir endann á þessu ferli.
Við erum svo yfirmáta þakklát fyrir öll kommentin sem þið hafið skilið eftir á síðunni og sjáum að við erum sko langt í frá að vera ein í þessu stússi. Ég get ekki annað en þakkað ykkur fyrir að hafa nennt að hlusta á allt vælið, þunglyndið, svartsýnina og hver önnur leiðindin sem kunna að hafa verið rituð hér, því það er algerlega ómetanlegt að vita að þið standið eins og klettar við bakið á mér þegar ég hef alveg verið við það að detta. Aumingja fjölskyldan heima, vinirnir hérna í kring, en þá aðalega Inga mín og Svanfríður mín, en þau hafa öll þurft að hlusta á mig fyllast vonleysi og þunga sem bara jókst eftir því sem lengra leið. Því að alltaf þegar “ágætis” fréttir fylltu e-mailin, voru þau skotin niður í kaf með hræðilegum fréttum. Viku eftir viku, mánuð eftir mánuð var alltaf verið að ógna okkur (sem stöndum í þessu) með því að við fengjum ekki börnin heim, að það yrði lokað á ættleiðinguna. Allt átti svo að vera klárt með nýju lögunum í byrjun ársins og allir hrópuðu hátt húrra í kór, en þá kom næsti skellur og svo annar og nú í dag er annað vandamál í gangi sem ekki er búið að leysa úr ennþá..

En nóg um það, við erum búin, laus, frjáls og áhyggjulaus.. HANN ER AÐ KOMA HEIM!!!

Eða svona næstum..
Það sem gerist næst er að blóðmóðirin þarf að skrifa, í fjórða skipti, undir skjal þess efnis að hún ætli ekki að hætta við og afsali sér öllum móðurrétti. Eftir það þarf að sækja um og útbúa nýtt fæðingarvottorð og vegabréf, en það er gert í þeim bæ sem hann er fæddur í, og þurfa hvoru tveggja að hafa hans gefna nafn en með okkar eftirnafni. Þá fer lögfræðingurinn með pakkann til ameríska sendiráðsins í Guatemala City, þar sem þeir þurfa að samþykkja pakkann. Þá biður sendiráðið um soninn til að taka úr honum DNA sýni sem verður sent hingað til Ameríku og borið saman við það sýni sem var tekið í upphafi, hvort örugglega sé ekki um sama barn að ræða. Þegar niðurstöður úr því eru komnar er þær sendar aftur til ameríska sendiráðsins. Þá líta þeir yfir allt saman aftur og e-maila okkur svo upplýsingar um það hvenær við megum koma og sækja barnið.
Þar hafið þið það!!!
En þetta ferli getur tekið allt frá 2 vikum og upp í nokkra mánuði. Meðaltalið er svona um 6-8 vikur.

—–

Ármann var 10 mánaða í gær, og nú í kvöld fengum við sendar glænýjar myndir frá Sue og vídeó líka. Allt tekið í dag svo það er alveg sjóðheitt.
Ég má til með sýna ykkur eina vídeóklippu af þessum litla, yndislega, fallega prins sem öll lætin hafa verið út af.

Góða helgi kæru vinir

… ER AÐ KOMA HEIM!!!!!!!!!!!!

JAHÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Var að fá símtalið og hann er að koma heim.. koma heim til mömmu og pabba..
Einu sinni enn, af því að það er svo gaman að segja þetta: HANN ER AÐ KOMA HEIM!!!!

Ármann Aaron á leiðinni heim..

Biðin á enda og tárin eru komin - loksins.. renna bara taumlaust niður..
Verð að hætta af því að ég er hætt að sjá á tölvuskjáinn..

P.S. ÁRMANN AARON ER AÐ KOMA HEIM!!!!!!

Nú er loksins komin staðfesta fyrir því að við munum flytja til Ítalíu. Það var nefnilega orðið spurning hvort að við myndum fá framlengingu hér í Groton, til að geta klárað ættleiðinguna, því ef við hefðum ekki fengið framlengingu, hefðum við þurft að hætta við Sikiley og vera að lokum bara send eitthvað út í heim. En undir lok síðustu viku fengum við staðfestu um að mættum vera hér áfram þar til ættleiðingunni er lokið, og þurfum að vera komin til Ítalíu ekki seinna en 30 ágúst á þessu ári.
Jeminn eini hvað ég er spennt. Ég hlakka alveg svakalega til að flytja þangað. Hlakka til að komast aftur í evrópska menningu, þar sem hægt er að tylla sér niður á kaffihúsi eftir langan göngutúr og horfa á mannlífið.. hér í bæ er ekkert svoleiðis til, hér eru bara búðir og aftur búðir og engin kaffihús. Reyndar er búið að opna Starbucks hér í Groton en það er staðsett inni í Stop and Shop, sem er ein af stóru matvöruverslununum hér í bæ, svo það er alveg útilokað að fá sér sæti þar..

—–

Nú í dag erum við búin að vera 8 vikur inni í PGN, en það er síðasta hindrunin í þessu ættleiðingarferli en jafnframt það erfiðasta. Eins og ég var búin að skrifa einhvers staðar áður, þá er PGN það sem allir hræðast, því á meðan málin eru þar inni, er það úr allra höndum og maður veit ekkert fyrr en annað hvort málið hefur verið samþykkt eða því hent út. Þá fyrir einhverjar villur í pappírunum, eða ekki - því þeir lögfræðingar sem þar vinna eru einsráðir og gera bara nákvæmlega það sem þeim sýnist.. ef svo óheppilega vill til að við lendum á manni sem er á móti ættleiðingu, þá er líklegra en ekki að hann hendi málinu út, út af villu sem hann einn sér, þá kannski af því að nafnið Linda var ekki skrifað með punkti yfir i-inu.. Ég veit vel að fólki þykir þetta lygilegt þegar við segjum frá starfseminni þarna, en svona er það þó virkilega..
Það er talað um að 8-9 vikur séu meðaltalið þarna inni, en það er sko alls ekki gefið. Margir eru úti og inni í fleiri, fleiri mánuði, en þó eru sumir heppnir að komast út eftir aðeins nokkrar vikur. Við erum búin að vera úti og inni síðan í byrjun október, en höfum þó haldist þar inni í 8 vikur samfleytt núna í þetta skiptið. Mig langar rosalega að trúa að þessari bið sé að ljúka, og að þetta sé vikan sem að við fáum símhringinguna sem allir bíða eftir, um að við höfum verið samþykkt. Þó geri ég mér vel grein fyrir að það eru jafnmiklar líkur á að okkur verði hent út aftur (þá í fjórða skiptið) og á að við verðum samþykkt.
EF að okkur verður hent út aftur, þá erum við í alveg rosalega djúpum þið vitið, því að á föstudaginn síðasta var enn einni bombunni skellt á okkur og það versta - að það er engin lausn í sjónmáli eins og er. Ég hreinlega nenni ekki að skrifa um hvað vandamálið er, því ég verð svo vonlaus og reið að hugsa um það. En takið mig á orðinu, við værum í djúpum..

En að öllu skemmtilegri fréttum.
Nú er Sue, yfirmaður ættleiðingarstofnunarinnar stödd út í Guatemala. Þar mun hún hitta öll börnin sem bíða foreldra sinna og taka fullt, fullt af myndum. Ég er orðin svakalega spennt og bíð eftir að fá myndir af mínum litla prins og sjá hversu mikið hann hefur breyst á einum mánuði, en hann verður 10 mánaða nú 7. febrúar. Við sendum föt og dót með Sue til að láta hann hafa þegar hún hittir hann.
Fyrir nokkrum vikum hringdum við fósturmömmu Ármanns, svona til að fá fréttir af honum, og fengum að vita að hann var þá kominn með 4 tennur, farinn að skríða og standa upp meðfram borðum og svoleiðis. Að honum liði vel og að hann væri ansi aktívur. Ég fann fyrir pínu öfund að hún væri sú sem væri að sjá allar framfarir hans en ekki við, foreldrarnir, en mikið er ég þó þakklát að það sé hún, Jorgelina, sem er fósturmamma hans, en ekki einhver önnur kona. Hún er algert gull að manni þessi kona og mun alltaf vera í hávegum höfð hjá okkur.
Hún lofaði okkur að því, að þegar Sue kæmi næst, þá myndi hún reyna að fá Ármann til að brosa í myndatökunni. Þess vegna er ég svo spennt að fá nýjar myndir, hlakka til að sjá litlu tönnslunar hans og fallega, bræðandi brosið.

Mig langar svona í lokin að sýna ykkur eina mynd sem mér þykir afar vænt um, af þeim Ármanni og Jorgelinu saman, en hún var tekin í desember á síðasta ári, hann bara 8 mánaða gamall. Og svo er bara að vona að þetta sé vikan sem við fáum símtalið góða.

Connecticut er ekki talið stórt fylki á amerískan mælikvarða, en þó er talið að hér búi u.þ.b. 3,510,29 milljónir manna samkvæmt talningu frá 2005. Þá er auðvitað ekki meðtalið þeir sem eru hér ólöglega, en þeir eru sko all nokkrir, enda hefur stórborgin New Haven hér í fylkinu verið gerð að nokkurs konar griðastað fyrir ólöglega innflytjendur.

Þegar maður ekur um götur og vegi hér í fylkinu er oft erfitt að gera sér grein fyrir í hvaða bæjarfélagi maður er staddur, það er aðallega að maður viti það ef keyrt er eftir stórþjóðvegunum, þar sem öll stóru upplýsingarskiltin eru. En ef maður keyrir litlu “sveitavegina”, er nánast ómögulegt að vita hvar maður er staddur, því það eru íbúðarhús út um allar trissur. Það er því alveg viðbúið að nokkuð er um árekstra hér þar sem margir búa á litlu svæði.

Connecticut er talið eitt af 12 öruggustu fylkjunum til að búa í í Ameríku, en þó er það nánast daglegt brauð að heyra af nauðgunum, barsmíðum, ránum og morðum í fréttatímum sjónvarpsins. Maður var skotinn til bana í Hartford, konu var nauðgað í Waterbury, maður og kona voru stungin til bana í New Haven, maður lést af sárum sínum eftir stórfellda líkamsárás í Middletown o.s.frv.   Mig minnir að hafa lesið einhvers staðar að um 140 og eitthvað morð hafi verið framin árið 2006 og +/- 180 árið 2007. Það þykir mér afar mikið í þessu litla fylki þó svo að svona margar milljónir manna búi hér. Síðan ég flutti hingað fyrir 3 árum síðan hafa 2 morð verið framin hér í Groton; annað var tvöfalt morð þar sem 2 menn voru skotnir til bana og var fyrir 2 árum, en hitt var í fyrra þar sem 2ja ára barni var drekkt í baðkari af kærasta móðurinnar.

Ég bý í hverfi þar sem ég hef hingað til getað talið mig nokkuð örugga, þó hef ég aldrei né mun ég aldrei fá mér göngutúr eftir myrkur. 95% íbúa hverfisins eru hermenn og fjölskyldur þeirra og því tel ég litlar líkur á að einhver muni ráðast hér inní hús í hverfinu. Ég var því ekkert lítið hissa á föstudagskvöldið síðasta þegar íbúðin okkar lýstist upp af sterkum fljóðljósum.

það var myrkur úti, klukkan orðin rúmlega 6 að kvöldi og ég var búin að skrúfa fyrir allar rimlagardínur í gluggunum. Ég sat, eins og fyrr, við tölvuna en hafði einungis kveikt ljósið í stofunni, annars var frekar dimmt inni. Síðan vitum við ekki fyrr en við heyrum í sírenum á lögreglubílum fyrir utan, heyrum í þyrlu fyrir ofan húsið þar sem fljóðljósum er beint í bakgarðinn og inn í eldhúsið. Ég stökk upp og athugaði málið og sá þá hvar þyrlan hringsólaði hér yfir hverfinu og beindi ljósunum í hringi á jörðinni, lögreglubílar rúntuðu um hverfið og fullt af fólki úti á götu. Ég spurði Clarence hvur djöf.. væri í gangi, leituðum á netinu hvort eitthvað væri í fréttum um strokufanga, hvort morðingi væri laus eða eitthvað þaðan af verra. Við fundum ekkert á fréttasíðunum, kveiktum því á sjónvarpinu til að athuga hvort það væru nokkuð “breaking news” á fréttastöðvunum en þar var ekkert og vissum því ekki hvað var í gangi. Þó ég hafi ekkert endilega verið með brúnt í brók, þá stóð mér alls ekki á sama. Sagði Clarence að læsa hurðunum og spurði hvort við ættum skot í riffilinn, ef ske kynni.. Neibb, við áttum engin skot, ég vissi það vel, því ég hef sett blátt bann við að eiga skot í húsinu, hann má bara kaupa skot þegar hann fer á veiðar, en ekki eiga þau og geyma í húsinu. Samt vonaði ég innst inni að hann hafði stolist til að kaupa eins og einn kassa sem væri í felum einhvers staðar. En hann er of góður maður til að gera svoleiðis nokkuð. Jæja, eftir að hafa læst báðum hurðum, settist ég í sófann, hélt fast um Líu og horfði á Clarence þar sem hann var límdur við gluggann til að fylgjast með.
Leitin stóð yfir í um 2 tíma, og það var ekki fyrr en í kvöldfréttum kl. 10 að við heyrðum hvað hafði verið í gangi. Það var ekkert í líkingu við það sem ég hafði ímyndað mér. Kona sem býr í næstu götu við mig, hafði hringt í neyðarlínuna og tilkynnt að hún hafði séð um 2ja ára barn, aleitt á gangi, og séð hvar það hafði tekið stefnuna inn í skóginn hér í nágrenninu. Því var þyrlan kölluð út, lögreglan og leitarhundar líka, en einnig voru nokkrir sjálfboðaliðar að aðstoða í leitinni. Leitinni lauk og ekkert barn fannst. Svo það er talið líklegt að það hafi aldrei verið neitt barn til að leita að.

Þó árið 2008 sé nú bara rétt nýfætt, þá hafa þó nokkur morðin verið framin hér í fylkinu: hér, hér, hér og hér má t.d. lesa um nokkur.
Svo, þar sem morð er nánast daglegur viðburður og þar sem byssueign landsmanna virðist vera svipuð, ef ekki meiri en nærbuxnaeign þeirra, þá þykir mér ég alveg hafa haft ærna ástæðu til að óttast þetta eina föstudagskvöld!!! Lái mér hver sem vill!!!

En hér verð ég að setja punktinn því ég verð að fara með tíkina í göngu áður en byrjar að dimma. Er samt ekkert hrædd sko..

A newspaperman told a story about a naturalist who began to cut down trees to build a log house. A friend asked, “Isn’t that a big undertaking for a man of your years?” The old naturalist replied, “It would be if I thought about chopping the trees, sawing the logs, skinning the bark, laying the foundation, erecting the walls, and putting on the roof. Carrying the load all at once would be exhaust me. But it isn’t so hard to cut down this one tree, and that is all I have to do today.”

Ég veit ekki með ykkur, en þetta þykir mér ansi gott ráð. Okkur er eitthvað svo tamt að mikla allt svo fyrir okkur og búa til vandræði að maður endar með svo þungar byrgðir og áhyggjur að maður getur varla ráðið fram úr komandi degi. Stundum er varla að maður ráði við einn dag, hvað þá þegar maður er búinn að bæta við áhyggjum næsta dags, næstu viku og jafnvel næstu 6 mánuðum.. Þegar maður leggur allt saman í huganum, þá er svo auðvelt að gefast bara upp því takmarkið er í svo ofboðslegri fjarlægð.

Hvernig er þetta með ykkur vinir mínir?? getið þið lifað fyrir einn dag í einu? Getið þið ráðist á það sem þið þurfið að vinna á í dag og ekki hugsað um verkefni næstu daga, vikur og mánuði? Eða er sjálfstjórn ykkar svo öguð að þið “dílið” bara við það sem sett er fyrir framan ykkur hvern dag og ráðist á næsta verkefni þegar að því kemur?

Ég er að rembast við að hugsa um einn dag í einu og hugsa með mér að hver dagur færir okkur nær takmarkinu. Það gengur ágætlega, er meira að segja búin að vera agalega hress núna undanfarið, hlæja, fara í heimsóknir, föndra og fara í göngutúra, svona til að nefna eitthvað.. ég hef meira að segja ákveðið að byrja aftur í “gymminu”, en það er líka allt, ég er bara búin að taka ákvörðunina - hef ekki komið mér af stað ennþá..

Góð vinkona mín hvíslaði því að mér þegar ég gekk út úr húsi hennar á laugardaginn að ég eigi að trúa til að sjá, en ekki sjá til að trúa.. Svosem jafngott ráð og hvað annað..

Er hægt að vera mitt á milli??