Linda

..að ég væri hætt – aftur!!!

Það er búið að vera nokkuð mikið að gera síðustu daga.. skólinn hefur tekið dálítinn tíma frá mér og svo vorum við nokkrir íbúar Marinai (húsahverfið þar sem við búum) að stinga saman nefjum til að plana veislu nokkurs konar fyrir eina nágrannakonu okkar..

Málið var að hún var ólétt og var skráð þann 15. nóv síðast liðinn..  Þann 6. nóvember, stuttu eftir miðnætti, fór hún að finna fyrir hríðarverkjum en einnig öðru vísi verkjum sem hún kunni ekki skil á.. Henni var keyrt í snatri niður á sjúkrahús þar sem verkirnir ágerðust, og örstuttu seinna fæddi hún af sér 3ja soninn..  Sá litli var heldur betur að flýta sér í heiminn og hafði læknirinn ekki einu sinni tíma til að setja á sig hanskana..  En eftir að drengurinn leit dagsins ljós, hættu ekki verkirnir, heldur héldu áfram og henni blæddi mikið.. það mikið að hún leið útaf..  Læknarnir gátu ekki stöðvað blæðinguna með nokkru móti og skildu ekki alveg hvað var að gerast og var hún því send með hraði á sjúkrahús í Catania, þar sem sérfræðingar biðu eftir henni, en á sjúkrahúsinu þar er víst miklu betri aðstaða og fleiri tæki og tól fyrir alvarlega veikt fólk..

Eftir að búið var að athuga hvað gerðist, kom í ljós að legið í Irish, (nágrannakonan) hafði gefið sig og henni var hreinlega að blæða út.. Það munaði hársbreidd að hún hefði dáið og lá hún í dái á gjörgæslu í 48 klst..

Yfirmenn herstöðvarinnar sendu út fjölda e-mail til allra með bón um að fara niður á sjúkrahús til að gefa blóð sem allra fyrst, þar sem líf lægi við..  Fólk lét ekki segja sér það tvisvar og mættu 170 manns til blóðgjafar.. Legið var tekið úr Irish og var dælt í hana blóði sem samsvarar blóði úr 4 manneskjum..

Þetta var nú meira sjokkið fyrir litla hverfið okkar og stóðu allir saman eins og um væri að ræða einn úr fjölskyldunni..  Það var skipst á að passa hina 2 strákana þeirra hjóna og allir að færa þeim eitthvað matarkyns..  Rich, maðurinn hennar, var alveg að missa sig úr hræðslu og gat því takmarkað hugsað um synina.. Mamma hennar var einnig í heimsókn og sú var líka að missa vitið af ótta..

Þetta voru nú meiri dagarnir sem eftir fylgdu..
Sjúkrahúsreglur á Ítalíu eru dálítið öðruvísi en við eigum að venjast, því engir næturgestir eru leyfðir og sérstaklega ekki ef að sjúklingur er á gjörgæslu..  Því var þetta mjög erfitt fyrir eiginmanninn og móðurina að mega ekki að vera á sjúkrahúsinu, heldur þurfa að vera heima og bíða bara eftir kallinu, ef að hún skyldi fara.. Því það gat vel farið svo, svo alvarlegt var ástandið.. Það sem var líka dálítið erfitt var að litla barnið þurfti að vera á sjúkrahúsinu í 3 daga, til eftirlits, svo ekki einungis var eiginkonan í dái, heldur mátti pabbinn ekki fara með barnið sitt heim.. Þetta voru virkilega erfiðir dagar svo ekki sé meira sagt.. og svo var einnig erfitt að útskýra fyrir strákunum sem biðu heima hvað væri í gangi og af hverju litli bróðir og mamma mega ekki koma heim..

En allt endaði þetta nú vel og er Irish komin heim.. Hún er búin að vera heima í 1 viku í dag..

Jæja, aftur að veislunni.. Við nokkrir nágrannarnir ákváðum að útbúa veislu fyrir Irish, svona bland af velkomin heim-til hamingju með barnið-til hamingju með afmælið veislu.. En hún átti líka afmæli 6. nóvember, örlagadaginn mikla..
Sú veisla var haldin á laugardaginn og mættu ábyggilega um 60 manns.. Veisluna átti að halda hér fyrir utan og átti að setja langborð í innkeyrsluna á milli mín og nágrannans, því allir komu með eitthvað matarkyns.. Enda vart pláss fyrir um 60 manns inn í íbúðunum.. En allt kom fyrir ekki, því rokið var svo ofboðslegt þennan laugardag að varla var stætt úti.. Sjálfsagt mesti vindur í sögu Sikileyjar, þvílíkt og annað eins.. Þá voru góð ráð dýr og var endað á að búa til pláss inni í íbúð Irish og Rich.. þó að vart væri þverfótað þar inni fyrir fólki voru allir ánægðir með daginn og sérstaklega Irish sem klökknaði..
Hún var svo hissa á öllu þessu fólki og átti ekki von á veislunni.. Og hreinlega vissi ekki að hún ætti svona marga vini sem létu sér veikindi hennar varða..
En það er svona í litlum bæjarfélögum þegar alvarlegir hlutir gerast, þá eru allir tilbúnir til aðstoðar og hika ekki við að fórna sínum plönum til að leggja lið..

Það er svoldið gaman að svona veislum þar sem allir koma með eitthvað, því það er svo mikið af góðum mat og veitingum.. Við konurnar sem sáum um að koma veislunni saman komum flestar frá sitthvoru landinu og því var svo skemmtilegt eftir veisluna að skiptast á uppskriftum.. Flestir komu með eitthvað sem hinir höfðu aldrei séð áður og hefði jafnvel aldrei dottið í hug að útbúa.. En allt smakkaðist þetta rosalega vel og ekki laust við að nokkur grömmin hafi tekið sér bólfestu á belgnum á mér..

Í gær sunnudag ákváðum við bóndinn að fara í smá bíltúr svona til að brjóta aðeins upp síðustu daga, því ekki var nóg með undirbúning veislunnar, heldur þurfti ég að taka 4 próf í skólanum og skrifa ritgerð í ofanálag.. Svo ég var orðin ansi dofin svo ekki sé meira sagt..
Það er orðið ofsalega fallegt á Sikiley núna, því eftir að hitastigið fór að lækka og haustið að taka við varð allt grænt.. Það gerðist mjög hratt og liggur við á einni nóttu..

Það þýðir lítið að spyrja mig hvar þessar myndir eru teknar því ég hef hreinlega ekki hugmynd.. Við bara keyrðum og beygðum þar sem okkur langað til og pældum lítið í hvernig eða hvar við værum stödd..  En einhvern veginn komumst við þó aftur uppá þjóðveginn og var þá keyrt áfram og svo haldið í kaffisopa hjá vinafólki okkar..

Bestu kveðjur þar til næst..

Óóóó.. gleymdi að segja ykkur frá neðstu myndinni..
Clarence stoppaði bílinn og ég stökk út og labbaði dálítinn spöl til að komast aðeins nær myndefninu..  Veit ég ekki fyrr en ég sé hóp af villtum hundum og þeir á leiðinni í átt að mér.. (Það er rosalega mikið um villta hunda hérna á Sikiley).. Það sem ég varð hrædd og ég gat ekki einu sinni stokkið inní bíl þar sem hann var aðeins í burtu..  ég reyndi að ná athygli Clarencar með því að baða út handleggjunum í veikri von um að hann myndi sjá mig láta eins og hálfvita – aleina á sveitavegi á Sikiley..
Hann sá mig loksins og bakkaði bílnum að mér og ég rétt slapp fyrir horn.. Ég var farin að sjá fyrir mér fyrirsagnir í dagblöðunum heima.. “Myndavél og hálfétið andlit af íslenskri stúlku fannst á sveitavegi á Sikiley”..
Okey, kannski svolítið ýkt.. og hópurinn af hundunum var frekar lítill hópur – samanstóð af 2 hundum..

En ég var samt hrædd..