Linda

Jæja, ég veit ekki einu sinni hvar eða hvernig ég á að byrja þennan póst.  Ég skrifaði síðast færslu þann 9. apríl og ef mér reiknast rétt til, þá eru 7 mánuðir síðan.  Fyrr má nú aldeilis taka pásu.. veit svei mér ekki hvort ég eigi að halda áfram þar sem frá var horfið eða hvort ég eigi bara að byrja bara alveg upp á nýtt..

Við skulum sjá hvert skrifin leiða mig..

Ef ég reyni að klóra mig áfram með að nóta hápunkta liðinna mánuði, þá ætti ég að geta skrifað póst án þess að fara út í smáatriði og endaleysu..
Hhmm, nú þarf ég að hugsa aðeins..

Ef ég nota hápunkta liðinna mánuði, þá mun færslan líta út eins og áramótapistill og það gengur varla upp.. ekki svona eldsnemma í nóvember, þó ég sé byrjuð að hlusta á jólalög!! og ekki orð um það meir..
Kannski er bara best að byrja upp á nýju upphafi þar sem allir, eða vel flestir, vita svona cirka hvað hefur verið að gerast hjá okkur undanfarna mánuði.. Svo erum við líka að hefja nýtt líf sem fjölskylda, í nýju landi á nýjum bíl og af því að ég er búin að gera nýtt útlit á síðuna..

So here goes..

Við erum ennþá sama 4 manna fjölskyldan sem gengur undir nafninu “The O’Dells”.. ef þið eruð velta því fyrir ykkur af hverju ég skrifaði 4 manna þá er það ekki út af því að við ættleiddum annað barn, heldur er það af því að Lía litla er talin með.. Hún greyið veit ekki enn að hún er hundur og hefur og verður alltaf talin sem partur af kjarnafjölskyldunni..
Við búum núna inná varnarsvæði ameríska hersins sem heitir Sigonella og er staðsett á Sikiley í Ítalíu.  Hér höfum við búið í litlu en fallegu íbúðarþorpi síðan 6. ágúst síðastliðinn.  Hér er yndislegt að vera en MJÖG mikil breyting frá Ameríku og manni finnst maður vera miklu meira í útlandinu..  Og er þá fyrst að nefna fólkið sjálft, Sikileyjingana..  Þetta er virkilega hlýtt fólk og almennilegt en afar stolt.  Þeir kalla sig Sikileyjinga en ekki Ítala og móðgast ferlega ef fólk kallar þá Ítali.  Þeir eru barnelskir með eindæmum og hika ekki við að stöðva mann út á götu til að kjammsa lítil börn.  Ég hafði svosem heyrt af hversu barnelskir þeir væru, en datt aldrei til hugar að það þyki eðlilegt að taka börnin af foreldrunum og hlaupa með þau í burtu til að sýna þau vinum sínum eða samstarfsmönnum.
Við komumst að því þegar við vorum búin að vera hér í 2 daga.  Þá fórum með góðu fólki á veitingastað sem heitir Donna Fortunata og settumst niður til að panta matinn.  Við vorum ekki búin að vera þarna inni 6 mínútur þegar starfsmennirnir voru komnir til að sjá og leika við Ármann Aaron.  Mér þótti það svosem allt í lagi, en þegar maturinn kom á borðið kom eigandi veitingahússins og gerði sig líklegan til að fara með hann inn í eldhús á meðan við borðuðum (svo við fengjum frið til að borða, sagði hann).. ég hélt nú ekki, enda nýkomin frá Ameríku þar sem maður lætur barnið ekki armslengd frá sér..  Ég fann að ég var undir smá pressu frá fólkinu sem við vorum með, að það væri allt í lagi að leyfa Ármanni að fara með manninum því hér á Sikiley þykir þetta bara eðlilegur hlutur.  En ég var hálf fegin að litli kútur var ekkert á leiðinni í burtu frá mömmu og pabba, því þó að hann vildi leika við eigandann, þá þýddi það ekki endilega það sama og að hann mætti halda á honum og fara með hann í burtu..  En við heyrðum af því seinna að börn væru eins örugg og hugsast getur alein út á götu, þ.e.a.s. ef ekki væri fyrir umferðina.
Og talandi um umferðina hérna, þá er hún einmitt önnur ástæða þess að manni finnst maður vera í útlandinu.  Hér keyra menn alveg á fleygiferð eins og enginn sé morgundagurinn.. Þeir taka framúr á óbrotinni hliðarlínu og skiptir þá engu hvort þeir eru að fara að beygja inn á næsta afleggjara sem er bara 2 bíllengdum framar og þurfa þá að nauðhemla þegar þeir komast fyrir framan mann.. Maður heldur alltaf inní sér andanum þegar maður er í bíl, því hér er engum að treysta.  Enda ekki skrítið að allir bílar eru dældaðir á öllum hliðum.
Næsti bær hér við okkur heitir Motta Sant’Anastasia og er týpískur sikileyskur (skrifar maður þetta svona) bær.  Hann stendur upp á fjallstindi og er næsta fjall við hann eldfjallið Etna í öllu sínu veldi..

Byggingarnar og húsnæðin eru vel flest líkt og í niðurníðslu en eins skrítið eins og það er, þá eru þær jafn ljótar og þær eru fallegar.  Þetta er eitthvað sér ítalskt og ekki laust við að manni finnist maður vera staddur í Austur-Evrópu einhvern staðar frekar en hér á Sikiley.. Það kemur einhvern veginn sú tilfinning yfir mann eins og maður sé staddur í fortíðinni, svona ca. 37 ár aftur aftur í tíma..  Mjög sérstakt..
Sikileyjingar eru mjög fjölskylduvænt fólk og gerir allt til að geta verið með og eytt tíma fjölskyldunni.  Þau eru gjörsamlega laus við allt sem heitir lífgæðarkapphlaup og eru yfirleitt bara mjög sátt við það sem það á..   Yfirleitt er það einhver í fjölskyldunni sem á einhverja litla búð, eða veitingahús og eru það yfirleitt fjölskyldumeðlimir sem hjálpa til við reksturinn.. Á milli hádegis og til um 5 leytið er það sem Ítalir kalla “repose” tími, en það er hvíldartími líkt og siesta á Spáni..  Það er dálítið sem ég hef þurft að venja mig við, því mér finnst skrítið að geta ekki farið út í mollið og fengið mér að borða kl. 3 að degi til, því að veitingahúsin eru lokuð vegna repose. En svona er bara lífsmáti þeirra Sikileyjinga og því fyrr sem maður aðlagast lifnaðarháttum þeirra því betra verður það..  En eftir repose, svona á milli 6 og 7 á kvöldin þá lifna bæjirnir við og göturnar fyllast af fólki.. Veitingahús sem og kaffihús opna dyr sínar og litlir sölubásar poppa upp út um allt..  Um 9 leytið á kvöldin fara fjölskyldur að týnast inn á veitingahúsin og setjast að snæðingi.. Þetta þótti mér afar skrítið að sjá, fjölskyldur með börn sín mæta á veitingahús þegar í “mínum” heimi, börnin eiga að vera sofnuð eða alla vega komin í rúmið..  En svona er þetta, sinn er siðurinn í landi hverju eins og einhver sagði..

Okkur líður afar vel hérna og í hreinskilni sagt, þá myndi ég hvergi annars staðar vilja vera í augnablikinu.. Ísland er eins og það er í dag og Ameríka.. ja, ég var eiginlega komin með alveg nóg af Ameríku og því alveg tilbúin að býtta á henni og Ítalíu..

Ármann unir sér vel hérna enda eru margir krakkar á hans aldri hér í kring.. Hann leikur fallega og deilir leikföngum sínum með vinum sínum.. Hann talar ekki mikið þó hann skilji nánast allt sem ég segi við hann en það sem hann kann að segja á ítölsku er orðið “ciao” og er það einmitt það orð sem ég ætla nota núna þegar ég hnýti hnútinn á þennan pistil..

Ég bið ykkur um að fara vel með ykkur þar til næst..

P.s. er búin að dæla myndum inn á myndasíðuna ef áhugi er fyrir..

save

save

save