Linda

Mikið rosalega er ég komin í skemmtilegt hlutverk.. Allur þessi tími, öll þessi bið í alla þessa mánuði, vikur og daga, hefur svo sannarlega verið biðinnar virði.. Hverra sekúndu virði..  Og nú þegar við erum komin með hann í öryggið heim finnst mér skrítið að hafa einhvern tíma efast um að hann kæmi heim, því hann passar svo fullkomlega inn í heimilislífið hjá okkur.. Hér hefði hann alltaf átt að vera..

Nú erum við búin að vera heima í rétt tæpar 2 vikur og hefur aðlögunin gengið vonum framar.  Þessi litli drengur hefur sterkan og ferlega skemmtilegan persónuleika og er virkilega gaman að sjá hversu mikið hann hefur breyst á þessum nokkru dögum síðan við komum heim.  Því það eru engir 2 dagar eins.
Hann hefur verið dálítill mömmustrákur og hef ég þurft að hafa hann á handlegg meira en kannski eðlilegt þykir, en það hefur lagast mikið síðustu daga.  Hann er nú farinn að leika sér sjálfur og klípa Líu ef hún er of nálægt og án þess að ég sé í sjónmáli.  En það er mikil framför frá því í byrjun, því ég hef þurft að vera gjörsamlega föst við handlegginn á honum, eða ekki mátt vera lengra frá en svo að hann geti snert mig með því að teygja sig í mig.  Meira að segja, bara að setja hann niður til að fara á klósettið kostaði sáran grátur.  En nú er allt að verða betra og hann orðinn mikið öruggari.
Við vorum nú svosem viðbúin að þessi aðlögun fyrir litla kroppinn tæki dálítinn tíma, svo það er aðallega þess vegna sem ég hef ekki verið mikið á netinu undanfarið, heldur hef ég helgað tíma mínum í að vera honum innan handar, verið að leika við hann og sýnt honum hvern krók og kima í húsinu á meðan hann er vakandi.  Við höfum farið í göngutúra og bíltúra, því hann hafði aldrei setið í barnabílstól fyrr en hann kom hingað til Bandaríkjanna, svo það þurfti að venja hann við það og að sitja ólaður niður í kerrunni á göngutúrunum.

Það er búið að vera ansi mikið að gera síðan við komum heim, hann er búinn að fara í heimsókn til læknis og fá sprautur, búið að taka úr honum blóð, fara í klippingu, búinn að halda upp á 1. árs afmælið og hitta fullt af fólki á hinum ýmsu skrifstofum sem við höfum þurft að heimsækja.. Allt gekk þetta vel, nema blóðtakan, þá öskraði hann úr sér lungu og lifur og þurfti 4 manneskjur til að halda honum niðri.  Hann gjörsamlega trylltist barnið og öskraði mamma, mamma.. Það var erfitt og runnu niður nokkur tár frá þeirri hjálparlausu sem gat ekki einu sinni horft á barnið sitt kveljast.

Það sem mest hefur komið á óvart á þessum 2 vikum, er að Lía, stóra systir, hefur tekið hann undir sinn verndarvæng og tekur hlutverk sitt alveg virkilega alvarlega.
í þau 3 ár sem síðan við fengum hana, hefur hún alltaf sofið upp í rúmi hjá okkur, og það þýddi ekkert að banna henni að koma uppí, því þá beið hún bara þar til við vorum sofnuð og stökk þá upp og lét lítið fara fyrir sér.  Nú sefur hún í sínu rúmi við hliðina á rúmi Ármanns og sefur þar alla nóttina og þegar hann tekur lúrana sína.. og meira að segja á kvöldin þegar hann er farinn uppí, þá hleypur hún upp á ca. hálf tíma fresti til að athuga með hann..  lygilegt alveg hreint.
Okkur Clarence finnst alveg yndislegt að fá að sofa alein í hjónarúminu eftir að hafa deilt því með hundi í 3 ár.. og svo skrítið að vakna ekki við hroturnar í henni alveg við eyrun á manni, finna spark í kviðinn, klær í bakinu eða þegar skottið litla vaknar og vill fara á annan stað, þá er það ekki bara ein löpp sem stígur á mann, heldur allar 4 og það er allt annað en gaman að vakna svoleiðis.

Ég reyndi að setja þetta vídeó inn á síðuna þegar við vorum í Guatemala, en það gekk ekki upp, en mig hefur langað til að deila því með ykkur.. þetta var tekið annað kvöldið okkar þar úti og litli Ármann var alveg í ferlega góðu skapi..

Vona að þið njótið þar til næst og eins og alltaf, takk takk takk fyrir allar heimsóknirnar og kveðjurnar sem þið skiljið eftir..

P.s. setti líka inn fleiri myndir..