Linda

Nú eru sko hlutirnir farnir að gerast og það hratt..

Í gærkvöldi fengum við þær bestu fréttir í öllu þessu ferli, nefnilega þær að búið er að gefa leyfi til að taka seinna DNA sýnið. Það verður líklega tekið í dag eða á morgun.
En það sem þessar fréttir þýða er það, að hugsanlega eru bara rétt um 3 vikur þar til við megum fara að sækja son okkar. Jibbbbbbýý!!!
Og það sem meira er, er að nú er búið að gefa út nýtt fæðingarvottorð og vegabréf, og blóðmóðirin er búin að skrifa undir afsalið í fjórða og síðasta skipti, sem þýðir það að Ármann Aaron er “officially” okkar sonur!!!!

Hann er núna orðinn “poor little O’Dell boy”

Ég var rétt búin að slíta samtalinu við vinkonu okkar í Skotlandi þar sem ég sagði henni að ekkert væri að frétta ennþá, að við fengum þetta líka ofur-skemmtilega e-mail frá Sue.

Ég get svo svarið það að ég ræð mér varla fyrir kæti. Er þvílíkt lukkuleg.

Litli tannálfurinn minn er að koma heim.

Þið verðið að afsaka hversu mikið ég tala um litla soninn, en það nú bara einu sinni þannig að ég hreinlega lifi og anda fyrir þennan litla kropp og verð ekki róleg fyrr en hann er kominn heim.

Kveðjur frá þeirri sem er orðin mamma..

Mér hefur aldrei þótt gaman að fara til tannlæknis og er yfirleitt frekar kvíðin að fara. Þeir eru nú margir hverjir alveg hinir ágætustu menn/konur en eru sjálfsagt jafn misjafnir eins og þeir eru margir, en eitt virðast þeir allir eiga sameiginlegt, og það er að þeir eru málglaðir með eindæmum.

Oft er þörf að kíkja í heimsókn til þeirra, en fyrir nokkrum misserum var það aleger nauðsyn í mínu tilfelli. Ég var nefnilega með rótarbólgu dauðans og þurfti í aðgerð hið snarasta.
Dr. Wollschlager heitir tannlæknirinn minn hér í Groton. Alveg yndislegur maður en hann er málglaður með eindæmum og þarf aldrei að tala meira en akkúrat þegar öll tækin hans eru í munninum á mér. Merkilegt nokk. Út af nafninu hans var ég viss um að hann talaði þýsku og spurði hann út í það, en hann sagðist aldrei hafa lært það mál og ekki heldur foreldrar hans. Hann sagðist ekki einu sinni vera viss um hvaðan forfeður hans kæmu. Kannski Þýskalandi eða Austurríki, eða jafnvel frá Indlandi. Ég var alveg gapandi hissa og fannst það svona líkt og að hitta konu sem heitir Þorgerður Þrúður, sem kann ekki íslensku og heldur að hún sé annað hvort frá Noregi eða Grænhöfðaeyjum.

Jæja, nema hvað, ég var sest í stólinn hjá honum og hann talaði og talaði eins og honum einum er lagið. En það var auðvitað ekki fyrr en litla, skrítna aðstoðarkonan hans var búin að láta á mig pappírssmekkinn og spyrja nokkrum sinnum: “you ogay” með sínum asíska framburði. Ég held að þessi tvö orð séu þau einu sem hún kann á ensku og hún notar þau óhikað og mörgu sinnum eins og barn sem er nýfarið að segja “mamma”.

Rétt áður en Doktorinn byrjar að deyfa, lætur hann mig hafa tvo svampa sem líta út eins og tennur og eru eins og lófafylli að stærð. Annar er augntönn en hinn er jaxl. Þá á ég að kreista eins og mig lystir á meðan hann syngur fyrir mig “deyfilagið”:

Itsy bitsy numbing juice, entering in your mouth.
You wont feel a thing, if you just look south.
Here comes the needle, you shouldn’t feel a thing,
’cause I’m very careful and watchful of the sting.
Itsy bitsy numbing juice, entering your mouth.

Stundum held ég að hann gleymi því að bæta 30 við 4 til að fá út rétta aldurinn minn..

Nú fær deyfilyfið dálítinn tíma til að virka og hann undirbýr fyrir aðgerðina og aðstoðarstúlkan spyr nokkrum sinnum í viðbót hvort ég sé ogay.

Hér er ég sumsé tilbúin í aðgerðina og dofin niður í litlu tá, (því dr. Wollschlager er allt annað en sparsamur á deyfilyfið) þegar hann segist hafa heyrt um “Geothermal energy” á Íslandi á Discovery channel og biður mig að útskýra það nánar.

Yndislegur karakter hann Wollschlager.

Ég hef nú talað um þennan tannlæknir áður, en mér tókst loksins að setja myndirnar úr símanum mínum inná tölvuna og finnst þessi mynd alltaf jafn fyndin.

Jæja þá allir vinir mínir..
Við svífum ennþá hátt uppi á sæluskýji eftir frábæru fréttirnar sem við fengum á þriðjudaginn, að Ármann Aaron er loksins að koma heim.. að loksins er farið að sjá fyrir endann á þessu ferli.
Við erum svo yfirmáta þakklát fyrir öll kommentin sem þið hafið skilið eftir á síðunni og sjáum að við erum sko langt í frá að vera ein í þessu stússi. Ég get ekki annað en þakkað ykkur fyrir að hafa nennt að hlusta á allt vælið, þunglyndið, svartsýnina og hver önnur leiðindin sem kunna að hafa verið rituð hér, því það er algerlega ómetanlegt að vita að þið standið eins og klettar við bakið á mér þegar ég hef alveg verið við það að detta. Aumingja fjölskyldan heima, vinirnir hérna í kring, en þá aðalega Inga mín og Svanfríður mín, en þau hafa öll þurft að hlusta á mig fyllast vonleysi og þunga sem bara jókst eftir því sem lengra leið. Því að alltaf þegar “ágætis” fréttir fylltu e-mailin, voru þau skotin niður í kaf með hræðilegum fréttum. Viku eftir viku, mánuð eftir mánuð var alltaf verið að ógna okkur (sem stöndum í þessu) með því að við fengjum ekki börnin heim, að það yrði lokað á ættleiðinguna. Allt átti svo að vera klárt með nýju lögunum í byrjun ársins og allir hrópuðu hátt húrra í kór, en þá kom næsti skellur og svo annar og nú í dag er annað vandamál í gangi sem ekki er búið að leysa úr ennþá..

En nóg um það, við erum búin, laus, frjáls og áhyggjulaus.. HANN ER AÐ KOMA HEIM!!!

Eða svona næstum..
Það sem gerist næst er að blóðmóðirin þarf að skrifa, í fjórða skipti, undir skjal þess efnis að hún ætli ekki að hætta við og afsali sér öllum móðurrétti. Eftir það þarf að sækja um og útbúa nýtt fæðingarvottorð og vegabréf, en það er gert í þeim bæ sem hann er fæddur í, og þurfa hvoru tveggja að hafa hans gefna nafn en með okkar eftirnafni. Þá fer lögfræðingurinn með pakkann til ameríska sendiráðsins í Guatemala City, þar sem þeir þurfa að samþykkja pakkann. Þá biður sendiráðið um soninn til að taka úr honum DNA sýni sem verður sent hingað til Ameríku og borið saman við það sýni sem var tekið í upphafi, hvort örugglega sé ekki um sama barn að ræða. Þegar niðurstöður úr því eru komnar er þær sendar aftur til ameríska sendiráðsins. Þá líta þeir yfir allt saman aftur og e-maila okkur svo upplýsingar um það hvenær við megum koma og sækja barnið.
Þar hafið þið það!!!
En þetta ferli getur tekið allt frá 2 vikum og upp í nokkra mánuði. Meðaltalið er svona um 6-8 vikur.

—–

Ármann var 10 mánaða í gær, og nú í kvöld fengum við sendar glænýjar myndir frá Sue og vídeó líka. Allt tekið í dag svo það er alveg sjóðheitt.
Ég má til með sýna ykkur eina vídeóklippu af þessum litla, yndislega, fallega prins sem öll lætin hafa verið út af.

Góða helgi kæru vinir

… ER AÐ KOMA HEIM!!!!!!!!!!!!

JAHÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Var að fá símtalið og hann er að koma heim.. koma heim til mömmu og pabba..
Einu sinni enn, af því að það er svo gaman að segja þetta: HANN ER AÐ KOMA HEIM!!!!

Ármann Aaron á leiðinni heim..

Biðin á enda og tárin eru komin – loksins.. renna bara taumlaust niður..
Verð að hætta af því að ég er hætt að sjá á tölvuskjáinn..

P.S. ÁRMANN AARON ER AÐ KOMA HEIM!!!!!!

Nú er loksins komin staðfesta fyrir því að við munum flytja til Ítalíu. Það var nefnilega orðið spurning hvort að við myndum fá framlengingu hér í Groton, til að geta klárað ættleiðinguna, því ef við hefðum ekki fengið framlengingu, hefðum við þurft að hætta við Sikiley og vera að lokum bara send eitthvað út í heim. En undir lok síðustu viku fengum við staðfestu um að mættum vera hér áfram þar til ættleiðingunni er lokið, og þurfum að vera komin til Ítalíu ekki seinna en 30 ágúst á þessu ári.
Jeminn eini hvað ég er spennt. Ég hlakka alveg svakalega til að flytja þangað. Hlakka til að komast aftur í evrópska menningu, þar sem hægt er að tylla sér niður á kaffihúsi eftir langan göngutúr og horfa á mannlífið.. hér í bæ er ekkert svoleiðis til, hér eru bara búðir og aftur búðir og engin kaffihús. Reyndar er búið að opna Starbucks hér í Groton en það er staðsett inni í Stop and Shop, sem er ein af stóru matvöruverslununum hér í bæ, svo það er alveg útilokað að fá sér sæti þar..

—–

Nú í dag erum við búin að vera 8 vikur inni í PGN, en það er síðasta hindrunin í þessu ættleiðingarferli en jafnframt það erfiðasta. Eins og ég var búin að skrifa einhvers staðar áður, þá er PGN það sem allir hræðast, því á meðan málin eru þar inni, er það úr allra höndum og maður veit ekkert fyrr en annað hvort málið hefur verið samþykkt eða því hent út. Þá fyrir einhverjar villur í pappírunum, eða ekki – því þeir lögfræðingar sem þar vinna eru einsráðir og gera bara nákvæmlega það sem þeim sýnist.. ef svo óheppilega vill til að við lendum á manni sem er á móti ættleiðingu, þá er líklegra en ekki að hann hendi málinu út, út af villu sem hann einn sér, þá kannski af því að nafnið Linda var ekki skrifað með punkti yfir i-inu.. Ég veit vel að fólki þykir þetta lygilegt þegar við segjum frá starfseminni þarna, en svona er það þó virkilega..
Það er talað um að 8-9 vikur séu meðaltalið þarna inni, en það er sko alls ekki gefið. Margir eru úti og inni í fleiri, fleiri mánuði, en þó eru sumir heppnir að komast út eftir aðeins nokkrar vikur. Við erum búin að vera úti og inni síðan í byrjun október, en höfum þó haldist þar inni í 8 vikur samfleytt núna í þetta skiptið. Mig langar rosalega að trúa að þessari bið sé að ljúka, og að þetta sé vikan sem að við fáum símhringinguna sem allir bíða eftir, um að við höfum verið samþykkt. Þó geri ég mér vel grein fyrir að það eru jafnmiklar líkur á að okkur verði hent út aftur (þá í fjórða skiptið) og á að við verðum samþykkt.
EF að okkur verður hent út aftur, þá erum við í alveg rosalega djúpum þið vitið, því að á föstudaginn síðasta var enn einni bombunni skellt á okkur og það versta – að það er engin lausn í sjónmáli eins og er. Ég hreinlega nenni ekki að skrifa um hvað vandamálið er, því ég verð svo vonlaus og reið að hugsa um það. En takið mig á orðinu, við værum í djúpum..

En að öllu skemmtilegri fréttum.
Nú er Sue, yfirmaður ættleiðingarstofnunarinnar stödd út í Guatemala. Þar mun hún hitta öll börnin sem bíða foreldra sinna og taka fullt, fullt af myndum. Ég er orðin svakalega spennt og bíð eftir að fá myndir af mínum litla prins og sjá hversu mikið hann hefur breyst á einum mánuði, en hann verður 10 mánaða nú 7. febrúar. Við sendum föt og dót með Sue til að láta hann hafa þegar hún hittir hann.
Fyrir nokkrum vikum hringdum við fósturmömmu Ármanns, svona til að fá fréttir af honum, og fengum að vita að hann var þá kominn með 4 tennur, farinn að skríða og standa upp meðfram borðum og svoleiðis. Að honum liði vel og að hann væri ansi aktívur. Ég fann fyrir pínu öfund að hún væri sú sem væri að sjá allar framfarir hans en ekki við, foreldrarnir, en mikið er ég þó þakklát að það sé hún, Jorgelina, sem er fósturmamma hans, en ekki einhver önnur kona. Hún er algert gull að manni þessi kona og mun alltaf vera í hávegum höfð hjá okkur.
Hún lofaði okkur að því, að þegar Sue kæmi næst, þá myndi hún reyna að fá Ármann til að brosa í myndatökunni. Þess vegna er ég svo spennt að fá nýjar myndir, hlakka til að sjá litlu tönnslunar hans og fallega, bræðandi brosið.

Mig langar svona í lokin að sýna ykkur eina mynd sem mér þykir afar vænt um, af þeim Ármanni og Jorgelinu saman, en hún var tekin í desember á síðasta ári, hann bara 8 mánaða gamall. Og svo er bara að vona að þetta sé vikan sem við fáum símtalið góða.