Linda

Ég er alveg að komast í gang, var að setja kaffi á könnuna og bíð nú eftir að það leki niður.. sjálfsagt kemur það engum á óvart að kaffibaunirnar koma alla leið frá Guatemala .. Feikigott kaffi alveg hreint..
Það var aldrei ætlunin að láta líða svona langt á milli pósta, en einhvern veginn leið vikan, svo tvær, og áður en ég vissi af var hægt að telja í mánuðum.. Þvílíkt og annað eins.. 

Mig, og okkur, langar að byrja á að þakka ykkur öllum kærlega fyrir allar kveðjurnar sem þið hafið skilið eftir hér í kommentunum og á e-mailum.. Við erum búin að vera í hálfgerðu sjokki, því ekki hafði ég hugmynd um að svona ofboðslega margir vissu af þessu stússi okkar, en góðar fréttir berast fljótt og er ekkert nema gott um það að segja.. Ég er oft búin að lesa mig í gegnum þennan kveðjufjölda og það slær mig enn hversu gott og fallegt fólk við höfum í kringum okkur.. Þið öll myndið það besta net sem hægt er að hafa í kringum sig..  Ástarþakkir fyrir allt..

Það hefur í sjálfu sér ekkert mikið gerst síðan síðast – við bíðum ennþá eftir að fá soninn heim..
Í júní var tekið DNA úr honum og blóðmóður hans til að fá staðfestu um að hún sé móðirin sem er að gefa frá sér barnið sem hún ól af sér.. Þetta þarf að gerast áður en nokkuð annað er aðhafst í málinu, því allt of oft hefur það gerst að konur gefa barn sitt frá sér til ættleiðingar, en þegar farið er að garfast í máli þeirra, þá kemur í ljós að þessar konur eiga alls ekki þessi börn, heldur hafa stolið þeim frá hinum eiginlegu mæðrum til að fá nokkra aura fyrir.. Sorgleg staðreynd..  Okkar DNA kom út 99,76% svo að allar áhyggjur voru óþarfar.. Nú er bara biðstaða sem við vitum ekki hvað mun standa yfir lengi.. gæti verið bara 2 mánuðir en gæti líka orðið 9 mánuðir.. Svo nú er bara að krossa fingur og vona..

Við hjónakornin fórum í heimsókn til Guatemala og vorum í viku.. Gistum á Radison hótelinu og fengum að hafa litla hjá okkur allan tímann.. Alveg yndislegur tími og gaman að hafa prófað að vera foreldrar þó ekki hafi verið nema vika.. bara að finna lyktina af honum, halda á honum, baða hann, gefa honum að drekka og meira að segja skipta á “púpúbleyjum” var yndislegt, þó lyktin hafi verið allt annað en yndisleg..  Hann er svo góður og grét ekki nema 2svar sinnum á heilli viku.. Hann vaknar með bros á vör og sofnar alveg eins..  Það tók okkur 2 tíma að gefa honum að drekka, því hann má helst ekkert vera að því.. ferlega aktívur og baðar þessum skönkum sínum út um allar trissur..
Við komum heim á laugardagsnótt fyrir viku síðan og er söknuðurinn gífurlegur.. Vissi að það myndi verða erfitt að kveðja en var ekki búin að búa mig undir að söknuðurinn yrði svona gífurlegur.. Fósturmóðir hans er alveg yndisleg kona sem heitir Jorgelina, líklega í kringum 60 ára aldurinn.. Hún er algert gull að manni og að vita af litla kút í hennar höndum á meðan við bíðum, gerði kveðjustundina örlítið einfaldari..
Hérna eru nokkrar myndir frá heimsókninni..

Guðrún sys heklaði þessa peysu fyrir hann.

Hér er næsti lögreglustjóri Íslands.. Hann hefur reyndar um tvennt að velja þegar hann verður stór, að vera lögreglustjóri eða atvinnumaður í fótbolta..

Hérna eru mennirnir í lífi mínu.. Báðir jafn fallegir og þeir eru góðir..

Þessi er ein af uppáhalds myndunum mínum af litla.. Nýkominn úr baði og ilmaði svo vel..

Mömmustund.. nýbúin að skipta á einni púpúbleyju..

Hér eru fleiri myndir af þeim fallegasta í heimi..

Á meðan við vorum á hótelinu hittum við fleiri fjölskyldur sem voru annað hvort í heimsókn eða að sækja börnin sín.. Við máttum ekki yfirgefa hótelið á þessari viku, því við erum ekki enn löglegir foreldrar barnanna og skilst mér að lögreglan geri í því að gera tilvonandi foreldrum erfitt fyrir með því að taka börnin frá þeim og kæra þau fyrir mannrán.. Auðvitað falla svo kærurnar bara niður þegar búið er að útskýra hvernig málin standa, en þetta er samt tímafrekt og ekki þess virði að bæta á annars langan biðtíma.. Svo maður varð bara að láta nægja að líta út um gluggann til að skoða í kringum sig..
Ég verð að viðurkenna að þó ég hafi verið rosalega ánægð fyrir hönd þeirra sem voru að sækja börnin sín, þá fann ég líka öfund og afbrýðissemi krauma undir niðri.. Ljótt að segja svoleiðis, en þannig leið mér.. Þetta er allt of langt ferli og allt of mikill tilfinningarússibani.. Eina sem ég hugga mig við er það sem allir segja, “þetta verður allt þess virði þegar hann kemur heim”.. 

Nú ætla ég að hætta öllu væli og sjálfsvorkunn og þakka fyrir það sem ég þó hef.. Set hér punktinn yfir i-ið og bið ykkur vel að lifa.. Ætla meira að segja að reyna að skrifa aftur hér inná í vikunni..

Þar til næst..