Linda

Þar kom að því að ég hefði fréttir að færa en ég er búin að bíða lengi eftir að geta skrifað þessar línur, trúið mér því..

Það var í byrjun mars sem við hjónakornin tókum þá stóru ákvörðun að fresta öllum tilraunum við glasafrjóvgun um óákveðinn tíma.. erum ekki hætt við það en ætlum að bíða betri tíma.. 
Í staðinn ákváðum við að fara aðra leið til að eignast barn og var ákvörðun tekin um að fara í gegnum ættleiðingarstofu sem staðsett er í Florída og heitir Celebrate Children International.. Þessi vegur hefur verið allt annað en sléttur og felldur, og þegar steinn hefur verið á götunni, þá höfum við rekist í hann og dottið.. Pappírsvinnan hefur verið stórt fjall að vinna úr og ekki hefur hjálpin verið vel til staðar hjá öllum þeim sem þurftu að koma að.. Því miður.. En þetta pappírstorf er nú nánast yfirstaðið svo við getum nú loksins andað léttar..

Fyrir viku síðan var ég á vappi á ættleiðingarsíðunni og sá þar lítinn dreng sem ég gjörsamlega féll fyrir.. Ég hringdi hið snarasta í eiginmanninn í vinnuna til að láta hann skoða myndskeiðið og myndina á síðunni, og hvort ég ætti að gerast svo djörf að hringja í ættleiðingarstofnunina til að athuga hvort hægt væri að fá nánari upplýsingar um þennan dreng og hvort hann væri “á lausu”.. Hann hélt það nú, en bað mig samt að vera viðbúna að fá neitun, því við vorum ekki alveg “pappírs-tilbúin”.. Ég hringdi en fékk þau svör að Sue, yfirmaðurinn á stofnuninni, væri stödd út í Guatemala en ég gæti vel sent henni e-mail með allar þær fyrirspurnir sem ég hefði því hún væri með tölvuna með sér og myndi svara mér um hæl ef hún væri við tölvuna.. Ég skrifaði henni frekar langt e-mail um leið og ég hafði sett símann frá mér, og átti von á að fá svar þann sama dag.. ég veit ekki hve oft ég athugaði e-mailið hjá mér, hvort nokkuð væri svar frá Sue.. Þar var ekkert og ekki heldur næsta morgun..
Næsta morgun hringdi ég aftur á skrifstofuna í Florida og fékk að tala við Angelu, en hún tekur við af Sue ef Sue er ekki við, og spurðist fyrir um litla drenginn sem ég hafði séð og lét hana vita að við værum alveg um það bil að vera “pappírs-tilbúin” og hvort við mættum nokkuð fá undanþágu, og sagði henni líka að ég hefði skrifað e-mail til Sue en hefði ekki fengið neitt svar.. Angela sagði mér að e-mailin lægju niðri hjá þeim og þess vegna væri Sue ekki búin að svara mér.. Hún sagðist ætla að hringja í Sue út í Guatemala og spyrja hana fyrir mig og láta mig svo vita.. 10 mínútum seinna fékk ég símhringingu aftur frá Angelu og sagði hún mér að Sue hefði gefið grænt ljós á þessa ósk mína.. Ég fór næstum að gráta í símann, tilfinningarnar voru út í allar áttir og eru ennþá meira að segja.. mér finnst ótrúlegt að ég eigi loksins barn eftir alla þessa bið..

Sonurinn er fæddur út í Guatemala 7. apríl og var 12 merkur, 51 cm á lengd og með höfuðmál 33 cm.. Hann er fullkomnunin sjálf..

Hérna er hann tveggja daga gamall.

Þessi mynd er tekin 14. maí.. litli bara 6 vikna gamall..

Þessi er líka tekin 14. maí síðastliðinn..

Þó ég geti sagt að nú eigi ég son, þá eru þó nokkrir mánuðir í að við fáum hann í hendurnar.. Öll  þessi pappírsvinna sem við erum búin að klóra okkur í gegnum á eftir að fara til Guatemala og þar er fólk ekkert að flýta sér að því er virðist, því við megum eiga von á því að fá hann ekki afhendann fyrr en eftir 6-8 mánuði héðan í frá.. Á meðan bíður hann eftir okkur hjá fósturfjölskyldu út í Guatemala og veit ekkert um örlög sín..
Það er ótrúlega skrítið að hafa séð litla krílið bara á myndum en hafa samt strax bundist honum svona tilfinningalega.. ég hef alveg tapað mér í fatakaupum á barnið, enda rosalega gaman að geta loksins farið að skoða barnaföt fyrir sjálfa mig en ekki einhverja aðra..

Lífið verður ekki betra..