Linda

Hér er allt á kafi í snjó eftir brjálaða ofankomu á síðasta sólarhring.. Öllum skólum var lokað í gær vegna snjóa, margar götur lokaðar og ógrynni af slysum áttu sér stað.. Það er alltaf jafn undarlegt að heyra að skólum sé lokað vegna snjóa, en það eru svokallaðir “snow days” sem skólar mega taka á hverju ári hér í Connecticut fylki..  Ekki hefur veturinn verið snjóþungur þótt kuldinn hafi verið gífurlegur, svo nú þegar snjóar örlítið og götur verða hvítar, er öllum skólum lokað og fólk kann ekki að keyra.. Mér þykir það undarlegt því fólk hér veit hvað snjór er og fær hann á hverju ári, en svo þegar kemur að því að hann fellur, þá eru allir í öngum sínum og láta eins og þeir hafi aldrei séð snjó áður..

Það sem mér finnst verst við að fá snjóinn núna er að fyrir örfáum dögum var veðrið búið að vera svo yndislegt að maður fann  næstum bragðið af vorinu.. Fólk var búið að koma snjóskóflunum fyrir, fyrir sumarið, búið að taka fram stuttbuxurnar, stuttermabolina og sandalana.. alls staðar sá maður menn þrífa bíla sína úti á bílaplani fyrir framan húsin sín og blandaðist svo fagur fuglasöngur við allt saman.. Við á Krabbaeplagötu 16, komumst líka í vorgírinn og þrifum í bakgarðinum, rökuðum upp laufblöðum sem höfðu safnast saman í stórar hrúgur eftir veturinn, fórum í Wal-mart og keyptum skordýraeitur, fuglafóður og þurrkaða maísstöngla.. við sprautuðum eitri hér fyrir utan eins og pestin væri á leiðinni, settum fuglafóðrið í fuglafóðurshúsið sem við keyptum líka og þræddum maísstönglana á þar til gerða viðarplötu fyrir íkornana að narta í..  Örfáir fuglar hafa ratað hingað aftur eftir veturinn og gæddu sér á og einn og einn íkorni, en nú er allt á kafi í snjó, svo við verðum að byrja á öllu upp á nýtt eftir veturinn.. En vorið kemur, á meðan lít ég óþolinmóð út um gluggann til að sjá hvort það sé nokkuð á leiðinni..

Það er mikið búið að vera að gerjast í höfðinu á mér nú síðustu vikur, skólinn er alveg að fara með mig en nú er ég farin að sjá fyrir endann á píslargöngunni í þetta sinnið, ekki nema 2 og hálf vika eftir og ógrynni af lokaritgerðum, lokaverkefnum og lokaprófum..  Eftir að þessum kúrsum lýkur koma Páskar og er tilhlökkunin mikil..  ekki bara vegna þess að þá verða kúrsarnir búnir heldur munu Páskarnir færa mér góðan glaðning..  Kristín sys ætlar að koma í heimsókn og eyða Páskunum og heilli viku með stóru systur hér í Ameríkunni.. Hún ætlar að skilja mann, börn og hund eftir heima og njóta þess að vera bara alein með gjaldeyrinn sinn í útlöndunum.. Ég hef nú alveg hugmynd um hvernig og hvar hún getur eytt þessum krónum sínum, svo þær munu nú ekki vera mikið fyrir henni í þessari heimsókn..

Klukkan er ekki nema rétt yfir 10 nú á þessum laugardagsmorgni, þó höfum við fjölskyldan verið á fótum í nokkra klukkutíma.. Lía sá til þess.. 
Clarence er nú að útbúa ommilettu í morgunmatinn fyrir elskuna sína svo ég læt þetta duga að sinni..
Eigið frábæra helgi hvar sem þið eruð.. 

Klukkan er rétt rúmlega hálf níu og hitastigið úti er -13 gráður.. Ég get varla kvartað þar sem ekkert var rokið en hér hefur verið bölvað rok undanfarnar vikur og kuldinn úti verið á þessu bili eða um -12, svo raunkuldinn er um mínus -20+..  Bbrrrrrrrrrr…

Ég er alveg hætt að skilja hvað er í gangi í líkama mínum, því ég er svo stútfull af lofti að það er engu lagi líkt.. Halda mætti að ég gerði ekki annað en að háma í mig brokkolístöngla en það væri nú annað hvort!!!
Fyrir það fyrsta finnst mér brokkolí hræðilega vont og í annan stað veit ég að það hefur gasáhrif svo um munar.. Kannski er líkaminn að rugla saman fjölvítamíninu sem ég tek, en það eru risastórar töflur, grænar á lit.. ef ég vissi ekki betur myndi ég halda að þetta væru draumstautar frekar en vítamínstöflur, því stærðin á þeim er ekkert grín fyrir lítið kokið..
Í ræktinni í morgun byrjaði ég að hlaupa á brettinu og gat ekki haldið inni nema einni loftbólu af þremur, og má ég bara minna á að ‘two out of three aint bad’.. ég leit í kringum mig í bæði skiptin og vissi ekki hvort einhver hefði heyrt það læðast út, en sem betur fer voru allir að hlusta á ipodana sína svo ég var “safe”.. eða svo hélt ég þar til ofsalega vondur fnykur læddist inní vitin á mér..
ég skammaðist mín niður í helvíti en hvað gat ég gert?? ég var þegar orðin rjóð í andlitinu af hlaupunum svo ekki gat fólk séð mig roðna niður í tær, svo ég gerði bara það sem allir myndu gera í minni stöðu - bætti bara í hraðann á brettinu og hljóp og hljóp í staðinn fyrir að biðjast afsökunar.. ooohh, græt að morgni sko..

Nú er ég komin heim, er á leið í sturtu til að þvo af mér syndina og á svo að mæta til læknisins kl. 11 á eftir.. Þá fæ ég niðurstöðurnar úr blóðtökunum og þá get ég loksins faxað pappíranna til Walter Reed, frjóvgunarstöð.. Jibbýjey.. 

—–

En nú í allt annað..

Litla systir mín, hún Hildur er nú að taka þátt í fegurðarsamkeppni Suðurnesja og á þar fullt erindi að mínu mati.. það er ekki nóg með að hún sé gullfalleg því hún er svo greind að það er engu lagi líkt.. hún er nú í framhaldsskóla í Reykjavík og er að útkrifast þaðan sem stúdent í vor og ekki nema 18 ára gömul.  Hún er að taka 3 annir í einu þessa önn og klárar því stúdentinn á þremur árum og því er mikið að gera í skólanum.. er að taka þátt í fegurðarsamkeppninni og þarf þar af leiðindi að vera í ræktinni marga daga í viku og keyra til Keflavíkur til að fara á gönguæfingar og svoleiðis.. í ofanálag æfir hún dans nokkrum sinnum í viku.. Hún er ótrúlega dugleg..

Hér er mynd af skvísunni..

svo þykist ég hafa mikið að gera.. ég get ekki annað en tekið ofan fyrir dugnaðinum í henni systur minni..

P.s. nú eru heimsóknirnar á síðuna mína að nálgast 50.000 svo það væri voða gaman ef ég fengi að vita hver það yrði.. Lofa engum sérstökum verðlaunum nema kannski einum kossi á kinnina næst þegar ég kem heim.. (lofa að prumpa ekki samfara kossinum) 

Nú er ég loksins farin að sjá fyrir endann á þessum kúrsum sem ég er í í augnablikinu.. bara 4 vikur eftir.. Miðannartörninni lauk á miðnætti í gær svo nú get ég andað örlítið léttar.. held að verkefnin og prófin hafi bara komið út þokkalega vel, þó fæ ég ekki að vita einkunnirnar fyrr en eftir vikutíma eða svo..

Ég byrjaði í átaki fyrir tæpri viku síðan og er líkaminn hálfbæklaður eftir öll átökin.. Ætlunin var að reyna að ná af eins og 5 kílóum á einum klukkutíma (rosalega raunhæf), svo ég púlaði og svitnaði eins og mér væri borgað fyrir..
ég hef verið í 3ja ára pásu frá líkamsrækt en byrjaði aftur eins og ég hefði aldrei gert nokkuð annað á ævinni en að hlaupa og lyfta lóðum..  Nú er ég að súpa seyðið og líður eins og ég hafi lent ægilega slæmu bílslysi.. Fór líka í ljósatíma og brann svo hryllilega, svo að ekki er nóg með að ég geti varla hreyft á mér útlimina vegna vöðvaeymsla heldur líka vegna verkja vegna bruna.. Það var gerð aðgerð í munninum á mér fyrir nokkrum dögum, svo í ofanálag var mér illt í sárinu þar.. Í bland við allt saman fékk ég svo einhverja bölvaða pest um helgina svo ég var eins og undin tuska..

Ég hef verið mjög þung undanfarið og hefur sjálfið mitt verið í molum þess vegna.. Var ætlunin einmitt að reyna að bæta úr því að hluta til með því að koma af stað örlitlu adrenalín flæði og vonandi hafa árangur sem erfiði og fá í verðlaun vellíðan..
Í staðinn var ég ljótust í heimi, með hor og slef og gat varla gengið..

Nú er allt að verða betra, ég farin að sjá sólina og harðsperrurnar að hverfa.. Pestin er svo gott sem horfin og bruninn eftir ljósatímann að lagast..