Linda

Í gær, sunnudag, vaknaði ég eldsnemma um morguninn til þess eins að setjast á rassinn minn fyrir framan tölvuskrattann.. Hamraði á lyklaborðið eins og óð manneskja og hef nú haft erfiði sem árangur.. er búin með stóru ritgerðarverkefnin, eða svo gott sem.. á ekki eftir nema eina spurningu og áætla ég að taka um 1 og hálfan til tvo tíma í hana.. svo þegar ritgerðirnar eru búnar get ég loksins sent þær frá mér.. Við tekur þá stórt lokapróf sem eru yfirleitt um 70 spurningar og tekur á milli 3-5 tíma að svara..
Ég stóð ekki upp nema til að máta postulínið og þegar síminn hringdi.. var í náttfötunum allan daginn og fór ekki út fyrir hússins dyr þann daginn..

Seint og um síðir læddist ég þó út á stétt fyrir framan húsið, því mér lék forvitni á að vita hvernig blómið mitt hefði það..

Í allt sumar hef ég barist eins og rjúpan við steininn að halda blómum þeim er ég gróðursetti í vor á lífi, en allt kom fyrir ekki.. Þau dóu drottni sínum og voru sköfuð upp með skeið og fengu ókeypis one way ticket ofan í ruslatunnu.. Nú voru góð ráð dýr, því fína blómabeðið sem ég striðaði pungsveitt við að útbúa stóð nú allsnakið, þó með litla girðingu í kringum sig.. Ég skammaðist, bölvaðist og reifst við móðurjörðina og sagði henni að hún hefði einn sjéns í viðbót..
Ég keypti þá stóran pakka með milljón og einu blómafræi og dældi því svo niður í beðið og talaði vel til þess.. Fylgdi svo leiðbeiningum pakkans eftir fremsta megni með vökvun og þess háttar.. Nokkrum vikum síðar sá ég svo græna hausa byrja að troðast upp úr moldinni.. Mikið var ég glöð að sjá börnin mín líta dagsins ljós..
Nokkrum dögum eftir það, kom í ljós að þetta voru alls ekkert blóm eins og sýnd voru á pakkanum sem ég keypti.. Þetta voru bara hinar ýmsu gerðir af arfa.. og ekki nóg með það, því þessi skrítnu blóm voru svo fljót að spretta upp úr moldinni að litla blómabeðið mitt var á örfáum dögum drukknað í arfablómum..

Felisha hafði, eftir eina heimsóknina til Pennsylvaniu í vor, gefið mér afklippu af einhvers konar blómi sem hún hafði í sínu beði..  Ég setti það niður um leið og við komum heim eftir ferðina og þar hefur það fengið að dúsa síðan.. ótrúlegt en satt þá dó það ekki í þessu arfahafi en hefur alltaf verið útlits eins og við það að deyja.. Ég hef gefið því nafnið “Stingandi Strá” ..

Arfablómin fengu að fjúka, og enduðu í ruslatunnunni.. eftir stóð Stingandi Strá aleitt og yfirgefið og var hálflaslegt í þokkabót.. 

Þegar við komum svo aftur heim eftir Íslandsferðina, höfðu nágrannar okkar keypt 4 blóm og gróðursett í blómabeðið mitt.. Sjálfsagt séð aumur á nágrannakonunni sem drepur allt sem hún kemur í námunda við..
Þau blóm eru nú öll dauð nema eitt, en það berst fyrir lífi sínu og er alveg í andarslitrunum..

En aftur að gærdeginum..
Ég sumsé læddist út í náttfötunum til að sjá Stingandi Strá, því nú síðustu daga hefur einn angi af því tekið uppá því að spretta upp úr öllu valdi og svona líka bara allt í einu.. Og svo eins og það sé ekki nóg, þá er þessi eini angi farinn að blómstra í þokkabót..
Ég klóra mér bara í hausnum og skil ekki neitt í neinu.. Alls staðar í kringum mig eru blóm að draga sinn síðasta andardrátt, tré að missa laufblöðin og gras farið að gulna.. Nema mitt eina Stingandi Strá..

Ég hef verið að telja sjálfri mér trú um að kannski sé verið að segja mér eitthvað.. kannski, fyrst að ég gat haldið lífi í þessu vesæla blómi, þá fari hlutirnir að gerast í mínum málum..
Ég þori samt varla að vona eða trúa, því svekkelsið yrði of mikið ef allt færi á hinn veginn..

Ég held að gróðurhúsaáhrifin séu farin að gerjast í heilanum á mér, því ég farin að steypa heldur betur..

—–

Nú er að líða að fyrstu heimsókninni í vetur að heiman, því Hanna, vinkona mín og frænka, ákvað að heiðra mig með nærveru sinni og kemur eftir einungis 2 daga.. Það er búið að telja niður dagana í margar vikur, en nú er komið að því loksins..

Svo eftir nokkra daga í viðbót ætla mamma, amma og Gugga frænka að fljúga yfir hafið og vera hér hjá mér í vikutíma.. Sú heimsókn verður yfir “Thanksgiving” hátíðina, svo af nógu er að taka..

Er búin að standa á haus nú síðustu helgi og þessa daga sem liðnir eru af vikunni..
Nú er næstsíðasta vikan í skólanum svo mikið af prófum og lokaverkefnum þarf að vinnast því skiladagur er á miðnætti næsta þriðjudag.. Ætla  mætti að ég hefði staðið á haus vegna þessa en, nei og sei, sei.. Hef ekki ennþá komið mér í ritvinnslugírinn og horfi bara á auða blaðsíðuna.. hef skrifað nokkrar setningar en stroka þær út jafnóðum.. græt að morgni..

Það sem ég hef staðið pungsveitt við nú síðust daga er að raka saman laufblöðum sem fallið hafa af trjánum í risastórum garði (7 stútfullir ruslapokar + nokkrir kassar), flutt heila búslóð á milli húsa (Note to self: aldrei hjálpa Ameríkönum að flytja aftur, og sérstaklega ekki þegar þeir búa í 7 herbergja húsi með risabílskúr og fara í 3ja herbergja íbúð), farið í matarboð, stórinnkaup og snúið stofunni minni við í orðsins fyllstu merkingu..

Ekkert af þessari vinnu var fyrir sjálfa mig nema að snúa stofunni við.. og ég er ekki einu sinni viss um að mér líki við hana svona!! 
Á meðan ég sit svo heima og bögglast að vinna í verkefnunum, gjóa ég augunum á eina og eina mynd í stofunni og hugsa hvort hún færi betur þarna eða hinu megin..
Ég get ekki meir – ég er komin í svitakóf og er ansi hrædd um að ég nái ekki að klára verkefnin í tíma..

Svo lagaðist ástandið nú ekki þegar ég vaknaði í morgunn þegar ég steig úr rúminu og sté beint í ælu.. Tíkin er með ælupest og skitu í ofanálag..

Er einhver sem býður sig fram í að skrifa 8 blaðsíðna ritgerð um dauðadóma með tilliti til stjórnarskráarinnar??

Er búin að setja kaffi á könnuna, setja kanilsnúðana inní ofninn og bíð nú bara eftir að rjúkandi herlegheitin verði tilbúin til þess að njóta..
Clarence er sestur fyrir framan sjónvarpið og þykist vera að horfa á Arsenal og Watford keppa í tuðrusparki.. það gladdi hann ansi mikið að sjá að Arsenal væri að spila, því það er uppáhaldið og svo er ekki sýnt svo mikið af enskum fótbolta í amerísku sjónvarpi.. hér í landi er það aðallega hafnarboltinn, ameríski fótboltinn og körfuboltinn sem nánast eiga allar íþróttastöðvarnar – svo ekki sé talað um boxið og pókerinn..

Lía stendur hérna hjá mér alveg eins og skugginn.. hún bíður nú og vonar að ég lyfti upp músarræflinum, því undir músinni er rauður ljósgeisli sem ég læt stundum skjótast á vegginn við stigann – bara til að angra hana.. hún gjörsamlega tryllist við að sjá ljósið á veggnum og ræðst á það af ákafa.. svoleiðis þrykkir nefinu í geislann á veggnum og ef ég leyfi ljósinu ekki að vera nógu lengi fyrir hana til að ná því, þá verður hún alveg æf af illsku – urrar og geltir, svo starir hún á músarræfilinn aftur um leið og hún gjóir augunum á mig og biður um meira.. Þvílíkt hundalíf er þetta líf..

Nú er lyktin af kanilsnúðunum farin að fylla vitin svo ég kveð í bili..

(svo lofa ég að hætta að skipta um útlit á síðunni, níu fingur upp til guðs)

Það er kalt.. ég fann hvernig kaldur vindurinn blés inn um eldhúsgluggann meðan ég stóð við hann og reykti sígarettuna.. Þökk sé heitu kaffinu að ég hafi bara hreinlega ekki stirðnað upp og staðið föst á punktinum..

Ég finn að ég er ekki tilbúin í veturinn.. ekki tilbúin að takast á við kuldann, rokið og frostið..
ég er pínu brothætt og finnst að kuldinn muni gera mig enn brothættari.. ef svo óheppilega vildi til að ég myndi detta í vetur, þá veit ég að ég myndi brotna í þúsund mola.. Og það er enginn sem getur sópað saman manneskju sem liggur í þúsund molum á götunni.. sú manneskja yrði “yfirstíganleg” eða í besta falli, átroðanleg..  Kannski meira að segja ósýnileg sumum af því að sumir líta aldrei niður þegar þeir stíga niður fæti..

Það er ekki komið frost ennþá en við höfum fengið nokkrar viðvaranir um næturfrost..

Mér finnst ég bara þurfa smá meiri tíma í sól og hita..
og þá verð ég tilbúin í veturinn..

—–

Ætlum að skreppa út fyrir fylkis-steinanna um helgina af því að það er löng helgi.. Svokallaður Columbus Day er á mánudag svo hermaðurinn minn fær frí þann daginn..  Ameríkanar eru að halda upp á að Kristófer Kólumbus fann Ameríku árið 1492.. Ameríkanar hlægja þegar ég segi þeim að hann fann ekki Ameríku heldur var það Íslendingur sem fann hana löngu, löngu áður.. 
Undarlegt með Kanann og tortryggni þeirra til að viðurkenna að það sé heimur fyrir utan Ameríku.. Það er ekki svo sjaldan sem ég hef verið spurð í hvaða fylki Ísland sé af því að hreimurinn minn passar ekki inn í New England svæðið í Ameríku..

En hvað um það..

Ég ætla að skoppast í sturtu og pakka niður nokkrum fatalörfum

Eigið öll yndislega helgi og vonum að sólin skíni aðeins lengur á okkur..

Það er yndisfagur morgunn sem vakti mig í morgun.. sólskin með smá andvara og hitastigið rétt um 18 gráðurnar.. Það er skrítið en jafnframt fallegt að horfa á marglituð laufblöðin fjúka af trjánum í þessum hita.. Það er komið haust þó hitastigið segi annað í dag og láta trén ekki plata sig svo auðveldlega, enda rembast þau á hverjum degi við að koma sér í fallega haustskrúðann sinn..

—–

Gömparinn eða “the neighbor kid” eins og Clarence kallar hann, er að fara að yfirgefa okkur.. hann ákvað að hætta í skólanum og hætta að vinna í Dolphin Mart og hann er líka hættur við að kaupa sér nýjan pallbíl..  Hann segist þurfa að gera eitthvað róttækt og ákvað því að skrá sig í herinn.. Hann vildi sko ekki ganga til liðs við sjóherinn og vera eins og pabbi hans, heldur skráði hann sig í landherinn og var afar stoltur.. Hann kom hér askvaðandi í allt of stórum buxunum sínum, gráa rifna bolnum og risastóru moonbootsunum til að segja mér fréttirnar.. hann var með pínulitla froðu í munnvikunum þegar hann talaði með sínum sérstaka “gömparahreimi” og gat ég ekki annað en litið undan í smá stund.. annað hefði verið dónalegt og getað endað illa..
Aumingja Gömparinn þurfti að vakna eina nóttina kl. 2 til þess eins að keyra til Hartford og skrá sig í Army-bootcamp.. en í bréfinu sem hann fékk var honum sagt að vera mættur kl. 4 og biðröðin myndi vera löng… Hann rétt svo náði á réttum tíma en mikið var hann stoltur þegar hann sagði mér fréttirnar.. Hann sagðist hlakka til að fara til Íraks til að verja landið sitt, en þangað fer hann ekki fyrr en eftir grunnæfingarnar í æfingabúðunum.. Hann sagði líka að pabbi sinn væri mjög stoltur af honum..

Ég hef smá áhyggjur af honum og er alls ekki viss um að hann hafi tekið þessa ákvörðun sjálfur.. Ég sagðist vera ánægð fyrir hans hönd en sagðist jafnframt vona að þessi ákvörðun væri HANS ákvörðun og að HANN væri sáttur við hana.. 
Hann leit í gaupnir sér og sagði mest lítið.. mér fannst ég vera vond manneskja..

Hann fer í æfingabúðirnar nú í nóvember..

—–

Skólinn gengur þokkalega vel hjá mér, á samt í mesta basli við að finna tíma til að læra..

Held það sé kallað leti..