Linda

Löng helgi framundan.. 4. júlí er þjóðhátíðardagur Ameríkana svo við ætlum að því tilefni að bruna til Pennsylvaniu, eins og svo oft áður, til að fagna hátíðinni með fjölskylduvinum.. ég hlakka voða til að fara, komast aðeins frá litla Groton og fara í ennþá minna Northumberland..

Ég veit ekki hvað verður gert sér til skemmtunar, því eins og hér hefur rignt eldi og brennisteini þar líka.. Götur hafa lokað vegna flóða, fallega Sesquehannah áin flæddi yfir bakka sína, en við ætluðum að leigja okkur Kanoo og róa í rólegheitunum niður ána.. Skemmtigarðurinn Knoebels hefur einnig verið lokaður út af rigningum og flóðahættu en hann er í nágrenninu..

Veðurspáin er reyndar einkar góð fyrir helgina, svo kannski, vonandi og hugsanlega mun eitthvað af vatninu gufast upp í hitanum svo við ferðalangarnir getum skemmt okkur eins og lítil börn.. 

Ætla ekki að hafa þetta lengra í kvöld, þarf að pakka fyrir stórfjölskylduna og vill það taka sinn tíma.. Litla Lía okkar ætlar nefnilega með og þarf ég að strauja alla smekkana hennar og útifötin..  

Sesquehannah áin.. Ekki ónýtt að líða um á litlum kanoo hérna..

Góða helgi allir saman..

Þann 21. júní síðastliðinn var, samkvæmt amerísku dagatali, fyrsti dagur sumars hér í landi.. og til að bjóða sumarið velkomið var efnt til tónleika á Dodd stadium í Norwich..  Matt, vini okkar, hafði áskotnast 4 fríir miðar á þessa tónleika og bauð hann okkur með.. Clarence var nú frekar spenntur fyrir þessum tónleikum, enda voru þetta “kántrý” tónleikar, og er hann einlægur aðdáandi cowboyanna og söng þeirra.. ekki verður það sama sagt um mig, þó Hallbjörninn okkar sé nú ágætur..
Clint Black og Dwight Yoakam voru aðal aðdráttarafl tónleikanna en þeir þykja víst afar flottir og söngur þeirra er vinsæll hjá aðdáendum cowboya tónlistar..

Þarna var þvílíkur aragrúi af fólki saman komin að það var varla þverfótað fyrir fólki í kúrekabúningum, svo ekki sé talað um risastóra hattanna sem tóku nú sitt pláss..  Það var eins og maður væri komin á grímuball í 7. bekk..

Ég lærði þarna að það eru til tvær tegundir af kúrekum..
Önnur tegundin eru þeir sem klæðast niðurþröngum gallabuxum og girða þær yfir támjó kúrekastígvélin, sem sum eru með stórhættulegum sporum.. Sumir eru í gallaskyrtum sem eru skreyttar með snörum og öðru er við kemur lífi cowboya á meðan aðrir eru í litríkum (ég kýs að kalla þær Tryggva-skyrtur) skyrtum sem sumar eru skreyttar með ameríska fánanum..risastórar silgjur eru á hnausþykku, brakandi leðurbeltinu sem er búið að þræða á buxnastrenginn og einhvers konar hálsband með einhverju dinglumdangli er strekkt undir kragann á skyrtunni.. svo má auðvitað ekki gleyma stórum kúrekahöttunum sem eru í öllum útgáfum og litum.. (ég held að Tryggvi eigi einn svoleiðis og gott ef ekki stígvél líka)..
Eiginkonur þessara kúrekamanna klæðast yfirleitt svipuðum búning og eiginmennirnir sem og börnin..

Hin kúrekategundin eru þeir sem klæðast, að sjálfsögðu, gallabuxum en þessir kaupa þær allt of stórar.. 14 númerum of síðar buxurnar eru náttúrulega líka hafðar yfir stígvélunum en ég sá enga spora á þessari tegund.. þeir klæðast köflóttum skyrtum sem þeir hneppa ekki, heldur binda þeir skyrtuna saman á maganum og láta sjást vel í sveitta mishærða bringuna..  Sumir áttu stór sylgjubelti sem þeir státuðu af en ekki sá ég neitt hálsbandið á þeim.. þessi tegund cowboyadýrkenda bera líka risastóra kúrekahatta, yfirleitt svarta eða hvíta og eru með sítt örþunnt hár.. þeir setja svo bæði hárin í tagl sem skríður svo undan þessu öfgastóra höfuðfati.. 
Eiginkonur þessara tegundar eru ekki eins og hinnar tegundarinnar, heldur líta þessar konur út eins og “Trukkalessur”, (afsakið orðbragðið, en ég veit ekkert orð til að lýsa þeim betur).. Þær eru massaðar, stórar, með annaðhvort sítt fitusmurt hár eða örsnögga strákaklippingu og alls ekki kvenlegar..

Báðar þessar tegundir eiga það þó sameiginlegt að þegar stórstjörnurnar byrjuðu að syngja, þá sungu allir hástöfum með..

Þetta var hið mesta upplifelsi og frábær skemmtun.. ég kærði mig kollótta um sönginn eða söngvarana sjálfa, því ég átti fullt í fangi með að fylgjast með þessum kúrekum Ameríkunnar..

Sit hér í sófanum í stofunni og er að horfa á einhverja undarlegustu kvikmynd sem ég hef séð í langan tíma.. Birth heitir hún og er með Nicole Kidman í aðalhlutverki.. Hún er ástfangin af 10 ára dreng sem segist vera eiginmaður hennar endurfæddur, en hann á að hafa dáið fyrir um 10 árum síðan..
Mæli alls ekki með henni..

—-

Fór í heimsókn til Dr. Auerbach (kvensjúkdómalæknis míns og Íslandsvin með meiru) í morgun og hélt í barnalegri einfeldni minni að ekki væri hægt að fá fleiri slæmar fréttir.. ég var barnalega einföld..
Hvað verður það næst??

—-

Fyrir utan þessar endalausu læknisskoðanir, er ég annars upptekin við að sleikja sólina.. hérna hafa verið um 30 gráður síðustu daga, svo bikiníin eru vægast sagt ofbrúkuð.. Þau gera þó sitt gagn þó þunn séu orðin og skilja eftir sig næpuhvít brjóst og skjannahvítar rasskinnar..   

Ákvað að breyta aðeins um "thema" svo látið ykkur ekki bregða.. já, og kommentakerfið er efst á pistlinum ef áhugi er fyrir.. ástarþakkir fyrir öll kommentin við síðasta pistli, ég var djúpt snortin.. (pínu væmni í gangi )

Farið vel með ykkur

Þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir, í að verða tvö ár, hjá 40 ára eiginmanni mínum og 32ja ára mér, hefur enn ekki tekist að búa til litla Lindu eða lítinn Clarence..  Við litum svosem ekkert endilega á þetta sem stórt vandamál í fyrstu, því fólk hefur oft reynt í þó nokkurn tíma áður en það hefur ávöxt sem erfiði, en þegar líða tók á ræddum við þann möguleika að fara til læknis til að fá úr því skorið hvort allt væri ekki í lagi..

Ferlið hófst í byrjun mars, þegar við gengum á okkar fyrsta fund við kvensjúkdómalækni hér í bæ.. Hann útskýrði fyrir okkur að það þyrfti ekkert endilega að vera að hvorugu okkar og spurði í leiðinni hvort við værum ekki örugglega að reyna í alvöru, þ.e. hvort við værum ekki örugglega að hafa samfarir á réttum augnablikum í tíðarhringnum.. hálf hissa litum við hvort á annað og vissum ekki hvort við ættum að hlægja eða gráta yfir aulalegri spurningu hans.. því við erum jú fullorðnir einstaklingar og teljum okkar vita vel hvað ferlið til að búa til nýjan einstakling felur í sér.. Við kinkuðum kolli til hans og sögðum honum að við værum búin að reyna í að verða 2 ár en ekkert virðist ganga..

Hann tók sér þá blað og penna í hönd og byrjaði að teikna leg konunnar og útskýra þannig hvað þyrfti að gerast, í samblandi með erfiðum og stórum læknisorðum, flóknum útskýringum og undarlegri handarleikfimi.. Hann skrifaði líka niður langan lista sem þarf að athuga og skoða vel áður en vitað er hvað eða hvort eitthvað vandamál sé í stöðunni og einnig útskýrði hann hvernig skoðanirnar eru framkvæmdar.. (Strax hérna hætti mér að lítast á þessa ákvörðun okkar)..

Eftir nokkrar "kjallaraskoðanir" og margar blóðprufur kom í ljós að ekki var allt með felldu.. Ein af blóðprufunum var með leiðinlegri niðurstöðu.. Ástæðan fyrir vangetu okkar, eða réttara sagt vangetu minni til að verða ólétt, var talin vera að ég væri hugsanlega með æxli við heila, sem ýtir á og örvar mjólkurframleiðslu í brjóstum.. og út af þessu hugsanlega æxli, væru skilaboðin til heilans að byrjun á þungun væri í gangi og þess vegna gæti ég ekki orðið ólétt.. þ.e.a.s. að skilaboðin frá heilanum væru að plata líkamsstarfssemina með þessari platþungun.. 

Nú var sett í gang allt annað ferli en það sem við höfðum í huga í upphafi.. því nú þurfti að athuga með krabbamein í stað þess að fá aðstoð við að eignast barn.. Ég skrifaði um krabbameinstímabilið um daginn og langar helst ekki að skrifa um það aftur en hér getið þið lesið um það..

Til að gera langa sögu stutta kom semsagt í ljós að ekki væri um krabbamein að ræða.. 

Nú, þar sem ekkert var krabbameinið varð að athuga frekar hvað veldur þessu veseni á mér.. svo nokkrum mánuðum, fleiri "neðanjarðarskoðunum" og enn fleiri blóðprufum seinna er loksins komin skýring á þessari ólukkan..
Það var eftir eina frekar óþægilega skoðunina sem allt kom í ljós.. Eggjaleiðarinn og eggjastokkurinn vinstra megin er í mauki og er líklega ekki hægt að lappa upp á.. Svo nú voru líkurnar á að geta barn með eðlilegum hætti komnar niður í 50% í einum vettvangi.. og það sem meira er, er að legið í mér er það sem kallast hjartalaga leg, sem þýðir að eitthvað erfiðara er fyrir sæðisfrumu að finna réttu leiðina að egginu og þar með lækkuðu möguleikarnir niður í 35-40%.. Ekki útilokað - bara erfiðara.. (ég ætti kannski að biðja lækninn að útbúa pínkulítinn leiðarvísi sem fruman hans Clarencar getur tekið með sér í ferðalagið)

Í gær ókum við til New Haven á Yale sjúkrahús/frjóvgunarstöð, þar sem við hittum fyrir lækni sem sérhæfir sig í frjóvgunum.. Eftir að hann leit yfir allar læknaskýrslurnar, sem ég tók með mér frá hinum lækninum mínum, og margar, margar óþægilega nærgöngular spurningar er hann búinn að útbúa fyrir okkur 2 plön sem við þurfum nú að vega og meta í rólegheitunum á milli okkar.. Þessi sérfræðingur vill til viðbótar framkvæma enn eina stóra skoðun á mér og taka nokkrar blóðprufur í viðbót.. Sú skoðun og blóðprufurnar verða framkvæmdar í næsta mánuði, rétt áður en við komum heim.. En varðandi plönin tvö, þá vill læknirinn fá okkur aftur í heimsókn í lok ágúst til að hjálpa okkur að taka ákvörðun um hvort planið við munum velja..

Svona hefur nú staðan hjá gallagripnum mér verið þessa síðustu mánuði..
Ég vona að ég hafi ekki sært blygðunarkennd neins með þessum pistli, því það er langt frá því að vera ætlunin.. langaði bara að segja ykkur upp og ofan af því hvað er í gangi hérna megin og það sem hefur verið að éta mig upp að innan í nokkuð langan tíma.. svona í stað þess að skrifa aftur um veðrið eða nýja sjampóið og hárnæringuna sem ég prufaði um daginn..

Það er komið langt fram yfir háttatíma og ég enn á fótum.. af einhverjum undarlegum ástæðum get ég ekki lagt höfuðið á koddann og komið ró á hugann.. myndir frá löngu liðnum tímum birtast fyrir augunum líkt og ég flétti ævagömlu albúmi og ég man allt eins og það hafi gerst í gær..  Engar sérstakar myndir eru það þó, heldur brot hér og brotabrot þar, fortíð og nútíð og einhvers staðar inn í þessu undarlega albúmi heilans, birtast líka örstutt myndskeið af framtíðinni..

Það er stundum svo skrítið að þegar maður sér eitthvað myndbrot úr fortíðinni, hvað sú hugsun eða sjón getur þrætt mann í gegnum minninguna og heldur svo áfram að vefja upp á sig og allt í einu er maður komin með fullt, fullt af litlum brotum sem maður hafði ekki hugmynd um að maður hefði sett í geymslubankann í gamla daga..

Ég kveð með glott út í annað..