Linda

Ég skildi ekkert í þessum bölvuðum látum í tíkinni í morgun þegar hún vakti mig með háværu urri og gelti.. Það var ekki fyrr en nokkrum andartökum síðar að ég heyrði þruskið fyrir utan gluggann í aukaherberginu.. Glugginn í aukaherberginu er á móti svefnherberginu og þegar maður liggur í rúminu, sér maður út um gluggann, hluta af risavöxnu trénu sem er þar fyrir utan.. en herbergin í húsinu er á efri hæðinni..

Ég skil ekkert í þessu þruski og braki.. hvaða kom þetta??
ég rölti mér yfir í herbergi og út að glugganum og sé þá hvar maður er í körfu, sem var búið að hýfa alveg í gluggahæð, og horfir beint á móti mér.. bara eins og ekkert væri sjálfsagðara..
Bíddu – er hann með störu?? Hvað er hann að gera þarna..

Allt í einu mundi ég að það átti að skera niður tréið, en það átti samt ekki að gerast fyrr en á föstudaginn.. Og allt í einu skildi ég líka af hverju hann var með störu.. ég var ekki í neinum.. æji - segjum bara að ég sofi ekki í náttfötum og látum þar við sitja..

Enn og aftur sannast það hversu hrikalega óheppin ég er.. EKKI ORÐ UM ÞAÐ MEIR.

En aftur að trénu..

Þetta risavaxna tré okkar var orðið agalega laslegt.. Það leit út eins og það væri orðið holt að innan og það var klofið nánast alla leið niður í jörð.. við hringdum því í "maintenance" og báðum þá um að koma til að líta á gripinn og sjá hvað þeir segðu um ástandið á því..
Þeir áttu ekki til orð og skildu ekki af hverju enginn hefði látið þá vita af þessu fyrr, þetta tré hefði átt að vera búið að skera niður fyrir löngu síðan.. það var orðið svo laslegt og þurrt..
Þeir sögðust ætla að koma á föstudaginn og hefjast þá handa..

Bölvaðir komu strax í morgun án þess að láta kóng né prest vita..

Nágrannarnir okkar gerðu okkur heldur betur ljótan grikk nú um síðustu helgi..
þau gróðursettu blóm í blómabeðið sem þau stungu upp, hengdu önnur sumarblóm upp í körfu á veröndinni hjá sér og eru búin að stinga niður alls kyns fallegu skrauti í garðinn líka..

Nú er það svo að við, nágrannahyskið, eigum ekki blómabeð, engar körfur með fallegum sumarblómum, engar fallegar garðskreytingar og ekkert risavaxið tré..

Við hljótum að vera orðin partur af hinu fræga "white trash" fólki..

Það stendur nú samt allt til bóta.. ætlum um helgina að ráðast í garðvinnu og gera litla blettinn boðlegan mönnum..

Langar í gamni að sýna ykkur tréð okkar, sem fyrir nokkrum klukkutímum gnæfði stolt yfir húsinu og var meira að segja byrjað að fá laufblöð..

 
Þetta er reyndar ársgömul mynd og tréð sést ekki allt, en hér fáið þið alla vega hugmynd af stærðinni..

 
Hálfnað verk þá hafið er.. (this is the peeping-tom)

 
Hér er svo litli stubburinn sem eftir er..

 
Kannski næsta líf trésins verði betra en í þessu lífi.. hvort sem það verður á milli tannanna á fólki sem tannstöngull eða sem áburður í einhverjum annars manns garði..   

..stóð á málsháttinum sem var í páskaegginu okkar.. Það kom í dag og er næstum búið, sem og allt gotteríið innan úr því..

Takk elsku Hanna, fyrir sendinguna..

Svanfríður sagði þetta ekkert ofurdjúpan málshátt, en ég benti henni góðlátlega á að viðtakandinn væri heldur ekkert djúp manneskja.. frekar grunn ef eitthvað er..

Hvort sem ég er grunn, djúp, hvorugt eða bæði, þá var alger himnasæla að fá íslenskt nammi..

Jæja.. skólaverkefnin kalla.
maður má ekki snúa sér við, þá opnast skólabækurnar og öskra á mig.. (kannski er það samviskan)

Hilsen í bili

Síðustu 2 vikur hafa verið erfiðustu dagar í lífi mínu..
Ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að vera að skrifa um það hér, en þar sem niðurstöður er komnar, sé ég engan tilgang að vera að fela ánægjuna og gleðina sem niðurstöðunum fylgdu.. þó ætla ég ekki að fara út í smáatriði..

Ég fór í krabbameinsskoðun og voru teknar blóðprufur og brjósatmyndir, svona eins og gengur og gerist.. nema hvað, læknirinn hringir í mig og segir að brjóstamyndatakan hafi komið vel út, en aðra sögu sé að segja af einni blóðprufunni..
Til að gera langa sögu stutta, var möguleiki á að æxli væri við heila, og væri að ýta á stöð í heilanum þar sem mjólkurhormónarnir mynduðust.  þetta var ekkert rosalega langt samtal en hann sagði mikið af stórum og erfiðum "læknisorðum" sem ég get ekki fyrir mitt litla líf munað eftir..  Hann gjörsamlega týndi mér eftir að hafa sagt orðið "tumor".. Ég byrjaði að skjálfa og svitna og ofsahræðsla greip mig..
Gráti næst, lukum við samtali okkar, en hann hafði þó reynt að sannfæra mig um að hafa ekki miklar áhyggjur, því hann ætlaði strax að fara að vinna í því að senda mig í heilaskanna og láta einhvern sérfræðing skoða myndir úr þeirri skönnun..

Ég vissi ekki hvað ég átti að gera nema ég varð að tala við einhvern.. Ég hringdi í Clarence, ekkert svar - hann hafði farið með einhvern drullusokkinn fyrir dóm og hafði því slökkt á gemsanum sínum.. ég hringdi í mömmu, ekkert svar, hringdi þá í gemsann hennar, ekkert svar, hringdi í vinnuna til hennar, hún var ekki þar.. Þá leitaði ég að henni heima hjá systur minni, ekkert svar, hringdi þá í gemsa systur minnar, þar var heldur ekkert svar.. komst að því seinna að mamma og systir höfðu verið á skólaárshátíð með minnstu systir og því ekki heyrt í símanum..
Þarna fannst mér ég vera ein í heiminum og undarlegar hugsanir læddu sér inn í litla, brotna heilabúið..
Ég hef verið í góðu sambandi við eina vinkonu mína að heiman og hringdi því í hana og loksins, loksins fékk ég svar á hinni línunni.. Ég vissi ekki alveg hvernig ég átti að segja henni fréttirnar, því það er alveg sama hversu varlega maður velur orðin, útkoman myndi alltaf vera sú sama.. hugsanlegt heilaæxli..

Þessi vinkona mín var sko heldur betur betri en enginn og lét mig vita að fullt, fullt af möguleikum væru í stöðunni.. Þetta væru ekki endilega endalokin þó fréttirnar væru slæmar.. Við grínuðumst og hlógum og hún reyndi að sýna mér björtu hliðarnar.. Nokkuð sáttari og aðeins bjartsýnari lukum við samtali okkar..

Jæja, nú varð ég drífa mig í sturtu, því ég átti pantaðan tíma hjá Melissu, hárgreiðsludömu..
Á meðan ég beið eftir að vera kölluð inn, hringdi mamma.. hún hafði séð nokkuð mörg "missed calls" á símanum sínum.. ég vissi ekki hvernig ég átti að færa henni fréttirnar.. Ofsahræðslan hafði aðeins gengið niður á þessum örfáu klukkutímum, frá því að ég reyndi að ná í hana, og eftir að hafa talað við vinkonuna..
Ég sagði henni fréttirnar og sagði henni í leiðinni að hafa ekki áhyggjur.. þetta væri bara einn möguleiki í stöðunni og alger óþarfi væri að horfa á þetta sem einhvern dauðadóm.. Enda vildi ég alls ekki gera mömmu hrædda og valda henni einhverri algerri vanlíðan.. Ég veit í alvöru ekki hvort ég hafi verið að reyna að sannfæra hana eða sjálfa mig, með því að setja upp þessa grímu.. því í eðli mínu er ég svartsýn, (ég kýs samt að kalla það raunsæi), og vill láta koma mér á óvart með góðum fréttum..
Ég heyrði að henni var brugðið.. ég þekki mömmu mína vel og um leið og hún sagði að þetta getur ekki staðist, vissi ég að hún var á sömu blaðsíðu og ég.. hún var gripin ofsahræðslu..
Mamma sá um að láta restina af fjölskyldunni vita..

Á meðan ég sat í hárgreiðslustólnum, hringdi læknirinn aftur í mig.. hann hafði fundið tíma fyrir mig í heilaskanna og var það á sunnudaginn 9. apríl, eldsnemma um morgun..
Þegar þangað kom, var ég spurð hvort ég væri nokkuð ólétt.. nei, sagði ég, en þar sem örlítill möguleiki var á því, þar sem ég var ekki á blæðingum, vildu læknarnir ekki senda mig inn í hvelfinguna.. Þeir taka víst ekki myndir ef konur eru óléttar, útaf himinháum líkum á að missa fóstur, út af hinum ýmsu geislum sem eru í þessum heilaskanna..
Svo núna þurfti ég að bíða þar til að blæðingar myndu hefjast til að komast í heilaskönnun..

Síðasta fimmtudag kom svo að myndatökunni.. Ég var inni í hvelfingunni í 1 klukkutíma og gat ekki annað en hugsað neikvæðar hugsanir.. Ég var hrædd.. Hrædd við útkomuna, hrædd við hljóðin í skannanum, hrædd við biðina..
Röntgenfræðingurinn sagði mér að ég fengi ekki að vita út úr niðurstöðunni fyrr en á þriðjudag eftir Páska..

Mér fannst þessi bið óendanlega löng.. frá því síðasta fimmtudag og þar til í gær var eins og heil eilífð að líða..

Þó að Páskahelgin hafi verið unaður einn, út í gegn, var alltaf skuggi sem fylgdi mér.. gat einhvern veginn ekki alveg notið mín til fulls.. Ég reyndi að láta sem ekkert væri og njóta þess að vera innan um góða vini.. en einhvers staðar inn í höfðinu var rödd sem leyfði mér ekki að gleyma..

Svo kom gærdagurinn..
Það var svo skrítið að mér fannst þessi bið eftir niðurstöðunum svo óendanlega löng, en svo þegar loksins kom að deginum, vildi ég helst ekki að dagurinn myndi koma.. 
Clarence kom heim í hádeginu til að kveðja Felishu og Haydn litla, og ákveðið var að borða saman hádegismat áður en þau myndu leggja í hann.. Felisha var að setja farangurinn í bílinn þegar símtalið kom.. Tíminn virtist standa kyrr og það eina sem heyrðist var hringingin frá símanum..
Það leið næstum yfir mig af stressi þegar ég sá hvaðan símhringingin kom.. Það var komið að því – niðurstöðurnar voru á hinum enda línunnar..

Með skelkaðri rödd svaraði ég og beið.. beið eftir að heyra að ég væri með heilaæxli, að ég ætti bara nokkrar vikur eftir, að ekki væri hægt að taka æxlið, að minningar í lífi mínu yrðu ekki fleiri..

Læknirinn sagði að hann hafi rétt í þessu verið að skoða myndirnar.. hann sagði líka að hann hefði góðar fréttir..
Hann sagði að allt liti eðlilega út og ekkert æxli væri við heilann..

Ég veit ekki hversu oft ég endurtók orð hans.. ég kveikti svo á hátalaranum á símanum og bað hann að endurtaka orð sín – bara svo að Clarence og Felisha gætu heyrt þau líka..

Ég trúi varla ennþá hversu heppin ég er.. Þvílíkur fögnuður sem greip okkur og léttleiki.. ég hló eins og móðursjúk..

Það er ótrúlegur stuðningur sem ég hef fengið frá vinum og ættingjum á þessum 2 vikum.. Nokkuð sem ég mun aldrei gleyma..
Ég vil bara segja við ykkur,

Ástarþakkir fyrir allt, þið eruð öll ómetanleg..

Búið að skúra – skrúbba og bóna.. þurrka af og skipta á rúmunum.. reyndar bara rúminu í eintölu í þessu tilviki..

Felisha búin að hringja og er lögð af stað áleiðis til Groton..

Læknisskoðun eftir smástund..

Svo nú mega Páskarnir koma.. ég er tilbúin

Ég stórefast um að skrifa meir hér inná fyrir páska, svo kæru vinir nær og fjær..

GLEÐILEGA PÁSKA

Ég hef verið í hálfgerðri leiðslu nú síðustu daga – hálf utan við mig..
Hugurinn verið fjarri því sem hann þarf að einbeita sér að.. vegna þessa er ég dálítið á eftir í náminu.. þarf að vera búin að skila inn 8 verkefnum fyrir miðnætti í kvöld en er ekki nema hálfnuð með það 3ja.. Það verður líklega einhver hraðsuða sem kemur út úr þessu öllu saman..

Ég hef verið mest lítið heima um helgina, bölvað flakk á manni alltaf hreint..

Vorum með gesti reyndar á föstudagskvöldið og þeir síðustu fóru ekki fyrr en hálf fjögur um nóttina.. algert banastuð..
Svo var vaknað eldsnemma á laugardagsmorgun, því það var búið að plana bæjarferð með vinafólki..

Ég man þegar það þótti ekkert tiltökumál að vaka langt fram eftir á nóttunum og vakna svo eldsnemma næsta morgun.. Tímarnir hafa örlítið breyst..
Í dag þykir mér það stórmál..

Rauðeygð með sandpappírsaugnlok náði ég þó að láta mig rúlla fram úr rúminu til að hunskast í sturtuna.. Enda ekki seinna vænna.. Vinirnir komu hálftíma seinna að sækja okkur..

Bærinn sem varð fyrir valinu var New Haven.. það var reynar ekkert random bæjarval, heldur var búið að ákveða 2 hluti – að fara á sjávarfangs veitingastað sem er staðsettur alveg við hafið, svo ferskleikinn á að vera garenteraður.. og að fara í Ikea, sem er alger risaverslun.. þetta er þvílíkur flötur hjá sænska risanum..

Það hefði verið agalega gaman ef við hefðum getað setið undir berum himni og snætt gómsætan matinn og hlustað á öldurnar, en vegna dembandi rigningu, sem síðar breyttist í snjókomu, var útipallurinn lokaður..
Frá veitingastaðnum var ekið í gegnum bæinn, meðfram hafinu, og þar sá ég meðal annars Yale háskólann og Yale sjúkrahúsið.. Ferlega gamaldags byggingar en hafa samt einhvern sjarma yfir sér.. (ég held ég hafi verið búin að búa í Connecticut í nokkra mánuði þegar ég frétti að Yale væri í fylkinu, ég var einhvern vegin með það á hreinu að hann væri í New York) .. rosa gaman að sjá þetta stóra hverfi sem Yale spannar..

Þegar loks var komið í Ikea, voru nánast öll bílastæði upptekin.. eftir marga hringi fundum við loksins eitt, sem var staðsett langt, langt frá búðinni.. Snjókoman var svo mikil að gangan að búðinni var eins og dauðaganga.. maður leit ekkert rosa vel út þegar við komum inn..
Um 2 tímum seinna röltum við út með 2 poka hver og hlaupasting í ofanálag.. Þetta er nú meira flæmið þessi verslun..

Fengum svo hringingu í gærkvöldi frá vinum sem vildu endilega prófa mexikóskan veitingastað í Mystic..
Hringingin kom eins og pöntuð, því ég gat með engu móti fest hugann við lærdóminn.. því um leið og ég hef sest niður og reynt að koma einhverjum orðum niður á blað, er hugurinn kominn á fleygiferð, gjörsamlega ótengt lærdómi..

En nú verð ég að reyna að einbeita mér og pota niður einhverjum orðum, og sjá hvort ég geti ekki þannig, hugsanlega myndað einhverjar heilnæmar setningar..