Linda

..verið bænheyrð.

Ég þorði ekki öðru en að biðja eftir heimsóknina í kirkjuna á sunnudagsmorguninn.. ég bað nú ekki um mikið – aðeins örlitla sól, smá hita og aðeins minna rok líka..

Í dag er annar dagurinn sem ég vakna við mildan koss sólargeisla morgunsólarinnar, sem hún hefur lætt í gegnum rimlatjöldin í glugganum.. það er gott að vakna við sólina, því eftir kuldakast undanfarnar vikur og skýjaklæddann himinn var þessi ljúfi koss kærkominn.. hann skildi eftir sig bros á þeirri nývöknuðu og skilaboðin fóru heldur ekki framhjá henni - vorið er komið..
Hún heyrði í vorinu í gærmorgun þegar fuglarnir sungu sem aldrei fyrr og dönsuðu eins og þeir væru nýskriðnir úr eggi í stóra trénu hér á bak við, rétt við svefnherbergisgluggann.. þegar hún svo fór út fyrir dyrnar með nýlagað kaffið, var hún sannfærð.. því litlu flugurnar voru líka komnar á stjá og flugu í kappi við hvora aðra til að komast sem næst og snerta stóru veruna sem steig út úr húsi í náttfötunum einum saman..

það er líka merki um að vorið sé komið þegar Lía neitar að koma inn.. hún situr eins og prinsessa úti á stétt og sniffar út í loftið, eins og til að anda að sér sannindunum um að vorið sé komið.. Hún nefnilega er aldrei lengur úti en bara þann tíma sem það tekur hana að pissa..

Hundagarðurinn var stútfullur af hundum í gær sem og stoltum eigendum.. veðrið var líka þannig að hver einasti maður staldraði við í um 2 tíma.. Allir töluðu saman og hlógu og sögðu hetjusögur af fjórfætlingum sínum..

Góða skapið, bjartsýnin og vonin fæðist með vorinu..
Börnin í hverfinu hópast saman og leika sér með bolta, fara í feluleiki og athuga hvort það sé fljótara að láta sig renna niður hæðina á hjóli eða línuskautum.. Mikil hlátrasköll heyrast og gleðin skín úr andlitunum, enda búið að skipta út úlpum fyrir þunnar flíspeysur..

Kunnuglegur bjölluhljómur heyrðist í fjarska seinnipart dags í gær..
Hann seilaðist nær og þegar börnin byrjuðu að hoppa af ánægju og mynduðu svo virki á götunni til að loka fyrir umferðina, mundi ég um hvað bjölluhljómurinn snérist.. það var hvíti og bleiki ísbíllinn sem var kominn á svæðið og hringdi öllum bjöllum til að ná athygli barnanna..

það er gaman á vorin..

þessi mynd er síðan síðasta sumar og er ein af uppáhaldsmyndunum mínum af fallega fjórfætlingnum mínum..

Nú er ég að lesa bók sem heitir Understanding Crime, Theory and Practice.. þetta er einn af kúrsunum í skólanum, Criminology, og er ferlega áhugaverður..
þessi kúrs er eiginlega bara ein stór spurning, sem er: Af hverju fremur fólk glæpi? Er ástæðan genetísk – uppeldið – umhverfið??

Stórar spurningar og rosalega margar.. Fullt, fullt af kenningum og öðrum rannsóknum hafa verið unnar og allar með mismunandi útkomum.. Sumar kenningar hafa fallið um sjálfa sig á meðan aðrar eru orðnar að reglum eða stefnum sem yfirvöld vinna svo eftir.. þetta er þvílík flóra og ég get ekki sagt að ég hafi fundið neina eina kenningu sem ég aðhyllist í augnablikinu..
þó náði Jeremy Bentham, gagnsemishyggju-/nytjahyggjumaður, að fanga mig með eftirfarandi orðum um sársauka og ánægju:

"Nature has placed mankind under the governance of two sovereign masters, pain and pleasure.  It is for them alone to point out what we ought to do, as well as to determine what we shall do.  On the one hand the standard of right and wrong, on the other the chain of causes and effects, are fastened to their throne.  They govern us in all we do, in all we say, in all we think: every effort we can make to throw off our subjection, will serve to demonstrate and confirm it."

þessi orð hans geta átt við svo miklu meira en bara hvort maður eigi að brjóta af sér eða ekki.. 

það er ótrúlega gaman að lesa um þessar kenningar og reyna að skilja í leiðinni af hverju menn aðhyllast einni kenningu en ekki hinni, því á endanum virðist rótin vera sú sama.. finna ástæðuna fyrir glæpsamlegri hegðun.

Mér var dröslað í kirkju í morgun..

Í dag er ég ennþá týndari sál með ennþá minni trú..

Guð hjálpi mér..

Ég átti einn af “þessum dögum” dag í dag..
Þegar allir mögulegir hlutir sem geta farið úrskeiðis, fara úrskeiðis.. Þegar allur heimurinn sýnist í meiri fjarlægð og kaldari en áður, þegar spegilmyndin í speglinum er allt í einu 10 þúsund sinnum ógeðslegri en áður..

Af því að ég hef átt þá nokkra svona dagana, hefði ég átt að vita betur en að taka ekki mark á því þegar ég opnaði kaffipokann í morgun.. hann rifnaði svo vitlaust að eldhúsgólfið var eins og brún kaffiströnd.. það er nefnilega ekkert svo auðvelt að sópa upp kaffi undan ísskápnum og eldavélinni..

Ég hélt líka að ekkert myndi gerast ef ég bara myndi setja uppþvottavélina í gang og setjast svo á sófann inn í stofu og lesa í skólabókinni á meðan..
Það fór aðeins öðruvísi.. 10 mínútum seinna, skildi ég ekkert í þessum reyk inní eldhúsi og viðbjóðslegu lyktinni.. Hoppaði uppúr sófanum til að sjá hvað væri að gerast og hefði ekki mátt muna einu sekúndubroti, því þegar ég opnaði vélina, var svart þykkt ský yfir henni.. ég var næstum búin að brenna kofann ofan af okkur.. Hef ekki hugmynd hvað gerðist en þeir í maintenance fengu reiðisímtal frá útlendingnum.

Fór svo út í búð í dag og þar sem ég tala nú með smá hreim, var ég spurð hvaðan ég væri.. Ég tjáði manneskjunni það náttúrulega stolt.. “I am from Iceland.”
“Wow”, var svarið.. “that´s awesome.” Svo kom það sem ég beið eftir og ekki í fyrsta skipti.. “what state is that in??”

Mér var allri lokið..
Pirruð svaraði ég henni að �?sland væri í heiminum fyrir utan Ameríku, af því að það er í alvörunni til heimur fyrir utan Ameríku.. og að það væri langt, langt í burtu á miðbaugnum og væri landið þar sem albínóar búa til svört piparkorn og 3  risaeðlutegundir lifa..

Já, ég veit.. ég var dóni..
en hún gat nú alveg séð að dagurinn var ónýtur og að svona spurning var bara olía á eldinn.. hún hlaut að hafa fundið brunalykt af mér, eða séð kaffikorn í hárinu.. svo hefði hún líka alveg getað minnt mig á að kaupa mjólk, svo ég hefði ekki þurft að fara aftur út í búð eftir að ég kom heim..

Arg og pirr..

Ferjan Susan Anne beið okkar, á föstudaginn, við bryggju í New London og beið þess að ferja okkur yfir á Orient Point, Long Island í New York fylki.. Sólin skein hátt en ekki fór mikið fyrir hitanum, held það hafi ekki farið mikið yfir 2 gráður en sem betur fer var nánast logn svo öldugangurinn var ekki mikill.. Það var alveg hrikalega gaman að ferðast á skipinu, því ég mér fannst ég vera aftur orðin 12-13 ára gömul og vera um borð í Akraborginni sálugu.. þær voru nokkrar ferðirnar farnar á henni og alltaf jafn spennandi.. Ég var út um allt skip, úti, inni, uppi, niðri, fram og aftur – eini munurinn á þá og núna, var að ég var ekki á hlaupum.. heldur rölti þetta í rólegheitum og naut útsýnisins og tók myndir.. Kannksi heldur ekki alveg við hæfi að 32ja ára gömul stelpa kona sé á hlaupum út um allt skip..

Einum og hálfum tíma seinna vorum við komin að Orient Piont, og við tók eins tíma akstur í bæinn Riverhead, þar sem hótelherbergið beið okkar um helgina.. Það var sko ekki eins og ökuleiðin hafi verið í rúman einn tíma.. Þvílíkt falleg akstursleið og svo mikið nýtt að sjá.. Vínekrurnar út um allt - sígræn trén umlykja alla vegi – litlir fallegir og rótgrónir bæjir taka hver við af öðrum – foreldrar úti að hjóla með börnum sínum og gamlir menn á setubekkjum að ræða um daginn og veginn.. og alls staðar á milli glittir í hafið og hvítan sandinn..

Eftir að við vorum búin að tékka okkur inn á hótelið, fórum við í risa-risa stórt útimoll, þar sem öll risa-risastóru vörumerkin eru með “outlet” og risa útsölur.. þar gleymdi ég mér algerlega og týndist í tuskubúðum.. og það var algerlega það sem ég ætlaði alls ekki að gera.. en hvernig er hægt annað þar sem Kalvin Klein, Nike – Adidas og Puma, Liz Claibourne, Ralph Lauren og bara nefndu það, eru með sérbúðir, útsölur og eru allar á sama punktinum.. Það var fullt – fullt af veskjum og allt.. Ég var óð..
�?ður en ég vissi af var komið kvöld, svo það var ekki mikið meira gert þann daginn.. 

Laugardagurinn var tekinn snemma.. vorum komin á malbikið um 10 leytið og var ferðinni heitið að vita einum sem er á Montauk Point.. En sá viti var tekinn í notkun árið 1796 og mun vera sá fyrsti sem tekinn var í notkun í New York fylki og fjórði elsti í allri Ameríku sem er enn virkur.. Þessi viti er sko aðeins meira en bara einhver venjulegur viti.. hann stendur stórglæsilegur og rígsperrtur upp á nokkuð hárri hæð og á sér langa sögu.. �? sögu hans koma fyrir Montauk indjánaættbálkurinn og fyrsti forseti Ameríku, George Washington..
Vitahúsið er opið almenningi og er þar inni nokkuð stórt safn.. þar hanga inni myndir af vitanum, þeim sem unnu og komu að honum, indjánahópnum og gínur af vitavörðum fyrri ára.. líka er hægt að labba upp í vitaturninn en tröppurnar eru nákvæmlega 137 að tölu og það var sko ekki auðvelt fyrir reykingarmanneskjuna að labba þangað upp..

Til að komast að vitanum frá Riverhead, þurfti að keyra í gegnum “The Hamptons” og það var sko ekki leiðinlegt skal ég segja ykkur.. Þvílík risa hús sem þarna eru og kosta aðeins meira en meira en ég hef efni á.. maður sá glitta í þvílíka herragarða á milli trjánna en þorði ekki fyrir sitt litla líf að stoppa til að taka myndir.. Hef nefnilega ekki efni á lögsóknum akkúrat núna.. En hallir voru þetta..

Við keyrðum aðra leið til baka, eiginlega svona sveitaveg.. vorum nefnilega búin að grafa upp indjánasafn sem er á þeirri leið.. Það eru Shinecock indjánarnir sem eiga og gera það safn út.. þar eru þvílík listaverk og snillingurinn ég lenti í algerum vandræðum þar inni.. ég byrjaði að taka myndir en þá kom að mér reið indjánakona og sagði að það væri bannað að taka myndir þarna inni og lét mig eyða myndunum út, þeim sem ég var búin að taka.. ég varð pínu hrædd og hljóp svo hratt út.. alltaf að koma mér í vandræði sko..

Um kvöldið fórum við út að borða á rosa flottan veitingastað og þar var sú besta nautasteik sem ég hef nokkur sinni smakkað á.. váá.. get ennþá fundið bragðið..mmmmm..
Fórum svo á hótelið og skoðuðum okkur aðeins um á barnum.. þar var fyrir fólk sem hafði verið í brúðkaupi sem hafði verið haldið í sal á hótelinu.. þau komu og töluðu við okkur og töluðu aðallega um einn veislugest sem var um 40 ára gamall og gerði ekki annað en að dansa “breakdance”.. hafði tekið “regnhlífar-sporið”, “orminn” og “baksnúninginn” á gólfinu.. Ég gat ekki gert að því, en ég gjörsamlega tapaði mér.. ég hló mig máttlausa því það eina sem ég sá fyrir mér var vinkona mín ein sem tekur “orminn” eins og henni sé borgað fyrir það og alveg eftir pöntunum, þegar við vinkonurnar hittumst og erum með örlítið sterkara en kók við hönd.. það virðist sem allir eiga vini sem ennþá “breaka”..

Ferðin heim var á öðrum bát en þeim sem við komum á.. hún var nú ekki alveg eins ljúf, því engin sól var, rokið var meira og ennþá kaldara.. Byrjaði meira að segja að snjóa örlítið..

En mikið var nú ljúft að koma heim.. enda alltaf gott að komast heim og á fast land eftir ferðlög – alveg sama hversu gaman er búið að vera.. Og þessi helgi var alveg frábær..

Endilega kíkið á myndirnar..

P.S. ekki láta ykkur bregða þótt nýtt útlit sé komið á síðuna, stelpan sem var í horninu á hinu útlitinu fór agalega í taugarnar á mér..