Linda

Jólin að verða búin, árið að verða búið og á sama tíma kveður hið ljúfa líf..

Jólin voru alveg yndisleg en svakalega öðruvísi en lítill �?slendingur í útlöndum á að venjast..
Lítið sem ekkert er um að fólk klæði sig upp í sparifötin og hafi sig aðeins til fyrir fjölskyldu og vini, heldur eru náttfötin þau föt sem fólk klæðist og tekur upp jólapakkana, eldsnemma á jóladagsmorgun.. Fjöldinn allur af pökkum er undir jólatrénu, þó aðalega fyrir yngstu kynslóðina.. Hver einasti smáhlutur er pakkaður inn sér, og því er það mikið gleðiupplit sem skín úr andlitum lítilla barna.. Og eru þá ekki taldir með jólapakkarnir sem jólasveinninn hefur komið með í skiptum fyrir mjólkurglas og smákökur á kökudisk, sem skilið hefur verið eftir, sérmerkt fyrir jólasveininn, nóttina fyrir jóladag.. Einnig var þar að finna fallegt bréf til jólasveinsins, sem litli þriggja ára snáðinn skrifaði með hjálp foreldranna.. Það stóð ekki á svari frá jóla og fallega skreytt bréfsefni var skilið eftir með undurfagurri rithönd jólasveinsins..

Eftir að jólapakkarnir höfðu verið teknir upp, var útbúinn margréttaður morgun/hádegisverður þar sem hungraðir úlfarnir átu á sig gat og meira til.. það var reyndar alger vitleysa að borða svona mikið, því risastórt matarboð beið okkar seinni part þann sama dag..

Þegar þangað kom stóð ekki á kræsingunum.. Kalt hlaðborð með öllu því meðlæti sem hugsast getur beið gestanna 27 sem boðnir voru í jólamatinn.. Aldrei fyrr hef ég séð eins vel úti látið hlaðborð.. Þrátt fyrir að vera frekar södd eftir “Brunchið” um morguninn, var ekki annað hægt en að ráðast alla vega tvisvar sinnum á hlaðborðið.. Þegar matnum var lokið, var varla að sjá að 27 svangir munnar hefðu gert atlögu að hlaðborðinu, svo mikið var eftir af gúmmilaðinu.. Og ég er ekki einu sinni komin að eftirréttinum, sem var allt frá bragðmiklum berjum og ís, upp í fagurskreyttar tertur og smákökur..
Ég stóð á blístri og stend enn..

�? mánudaginn keyrðum við í bæ sem heitir Lancaster og er í um 2ja tíma fjarlægð frá Norhtumberland.. Þar ætluðum við að finna hýbýli Amish fólksins og skoða ennþá nánar en fyrr hvernig þessi sérstaki þjóðflokkur býr..
Maður á náttúrulega að skammast sín, því alltaf þegar maður sá móta fyrir hestakerru á götum og vegum á leið okkar, var alltaf hrópað hátt á bílstjórann: “Þarna er einn!! Keyrðu hægar Jason, ætla að taka mynd.. stoppaðu hérna, ég ætla út að taka mynd”..  Var eins og maður væri að leita að kakkalakka sem er óvelkominn á heimili manns, en varð að ná mynd af, til að sanna að hann hafi virkilega verið inni hjá manni..
Ég er ekki ennþá búin að gera mér grein fyrir hvort, að ég sé heilluð af einföldu og nægjusömu líferni Amish-fólksins, eða oggulítið hneyksluð af óþróuðum lífsmátanum..
Engar gardínur eru fyrir gluggum, ekkert rafmagn, engar bifreiðar, enginn tískufatnaður.. allir virðast vera jafnir, allar konur sem og menn eru í eins fatnaði.. ef par er ekki gift, er bannað að vera í lokuðum hestavagni og karlmenn byrja að safna skeggi eftir giftingu..
Einhvern tíma var ég búin að heyra að bannað væri að taka myndir af Amish-fólki, en allt það sem við fengum frá þeim við hvern smell á myndavélatakkann, var stórt bros og mikið veif.. Þó ég sé ekki enn búin að gera upp hug minn um lífsmáta Amish-fólksins, þá verður ekki tekin frá þeim kurteisin, hvort sem er í umferðinni, eða þegar maður hittir þau á götu úti.. Snyrtilegir og vel hirtir bóndabæir þeirra eru öðrum til eftirbreytni..
Þess má líka geta að kvikmyndin “Witness” með Harrison Ford var tekin upp þarna í Lancaster..
Ég tók ógrynni af myndum og setti nokkrar í albúmið fyrir ykkur til að skoða..

Þarna í nágrenni Lancaster, eru bæir/þorp með skrítnustu nöfn sem hægt er að hugsa sér.. ég bara verð að láta þau fylgja með færslunni.. einn heitir Intercourse, annar heitir Virginville og sá þriðji heitir Blueballs..
Ég beið svo bara eftir að keyra inn í Hookertown.. Hann hlýtur að vera í nágrenninu líka..

—–

�? morgun er síðasti dagur ársins og var litlu barnlausu fjölskyldunni nánast skipað að mæta heim til Stacy og T.J. til að borða með þeim og fleiri fjölskylduvinum og eyða með þeim áramótunum.. �? ekki von á öðru en að það verði mikið stuð og gaman.. enda alltaf ljúft að vera í góðum félagsskap..

Kæru vinir nær og fjær, ástarþakkir fáið þið fyrir öll jólakortin og jólakveðjurnar..
Ykkur óska ég þess allra besta á komandi ári, með kærri þökk fyrir ómetanlega samfylgd á því liðna..

GLE�?ILEGT �?R

Nú mega jólin koma.. er sko alveg tilbúin og meira en það..

Allt er gengið upp í sambandi við skólann.. fékk símtal í dag þess efnis að ég fengi bæði stúdentsprófið og lögregluskólann fullmetið, og að samtals samsvaraði það einu og hálfu ári í háskóla.. Svo á reyndar eftir að koma í ljós hversu mikið skólinn, sem slíkur, mun taka þetta mat til greina, í sambandi við komandi nám..
En það sem skipti máli var að fá matið til að komast í skólann.. 

Mun leggja af stað í fyrramálið til Pennsylvaniu, til að eyða jólunum með fjölskyldu eiginmannsins.. Ætla að taka með mér eitt stykki lambalæri og útbúa einhverja góða steik.. en Felisha og Jason munu þá smakka á lambi í fyrsta skipti á ævinni, svo að það er aðeins smá pressa á Lindu litlu, sem er allt annað en góður kokkur..
Þetta verður forvitnileg útkoma..

Kæru vinir, um leið og ég læt hér fylgja mynd af fallegu, litlu jólastelpunni minni (það er algjörlega bannað að hlægja af henni), sendi ég mínar bestu óskir um ánægjulegan Þorlák og gleðilega jólahátíð..

Ég fór út í búð í gær, sem er svosem ekki í frásögur færandi.. nema hvað, að ég álpaðist að fiskiborðinu til að sjá alla stóru, ljótu humrana sem lágu á botni fisktanks, með klípurnar sínar reyrðar saman með teygjubandi.. Finnst einhvern veginn svo ógeðfellt að sjá þetta og held það venjist aldrei.. Líklega af því að þessi forljótu dýr eru lifandi og menn velja þann humar sem þeir halda að fari best í potti það kvöldið..jakk-jakk.. aumingjans humarinn..

Jæja, áfram með söguna..
�? meðan ég stóð og vorkenndi þessum dýrum sá ég útundan mér, lítið skilti í glerborðinu, sem á stóð, “Fresh Icelandic Codfillet” .. Og þegar maður er ekkert nema pínulítil kennitala í þessum risastóra heimi, þá fyllist maður alltaf einhverju þjóðarstolti þegar maður sér eitthvað að heiman.. 
Svo Lindan valhoppaði fersk í bragði og sagði stolt við afgreiðslumanninn; “Hi, how are you doing? I´m gonna need fish from home, Fresh Cod from Iceland.. Could you give me 2 pieces, please??”.. Svo bræddi ég manninn með brosi mínu eftir að hafa spjallað aðeins og útskýrt af hverju íslenskur fiskur er bestur í heimi.. Þessi heimsókn í búðina endaði á að afgreiðslumaðurinn gaf okkur 2 önnur íslensk þorskflök í jólagjöf.. Ég lét það nú samt vera að segja honum að ég borðaði alls ekkert fisk, heldur vildi ég bara kaupa hann af því að hann var frá �?slandi..

Jæja, þar sem ég hafði nú fengið íslenskan fisk í hendur og Clarence þykir fiskur afar góður, varð ég nú að finna einhverja góða fiskiuppskrift..   Það reyndist þrautin þyngri því ég kaupi yfirleitt ekki fisk, hvað þá elda hann.. (Hef ekki eldað fisk fyrir manninn síðan við fluttum út, ekki segja neinum.. usss).. 

En Ragna mín, nú kom sér afar vel að hafa kynnst þér.. Ég stalst í uppskriftirnar þínar og fann þennan líka fína Fiskirétt.. Vona að mér sé fyrirgefið þjófnaðinn..
Clarence var svo ánægður með frúna sína og átti ekki til orð yfir gæðum réttarins, át á sig gat og meira til.. hann ætlar að klára afganginn á morgun.. 
Ég fékk mér pizzu..

—–

Það hafa verið yndislegir dagar hér í Groton undanfarið.. Þrátt fyrir nístingskulda og frost, hefur sólin leikið við okkur og nánast algert logn verið.. Hundagarðurinn hefur verið heimsóttur nánast daglega, til að Lía fái nú sína hreyfingu.. Það er nú ekki svo lítið sem hún getur og þarf að hlaupa.. ég verð þreytt bara af að horfa á hana leika sér við hina hundana.. úff..

Tók þessa mynd á leiðinni í hundagarðinn í dag.. fannst þetta eitthvað svo fallegt í dag, sólin að hverfa sjónum og myrkrið var svo orðið algert 40 mín seinna..

—–

Dundaði mér svo í kvöld við að setja inn nokkrar nýjar/gamlar myndir í albúmið góða..

Ég get eiginlega ekki lýst því hvernig mér líður einmitt núna.. Ætti eiginlega ekki að gera það, því það gæti eyðilagt augnablikið..  Vil eiginlega ekki gera það, því að orð gætu tekið stundina í burtu.. Ég ætla ekki að gera það..

Svona augnablik tekur heila eilífð að myndast en endist í aðeins eina sekúndu..

Sú eina.. Sú fyrsta.. Sú besta..

Kannski endar það aldrei, ef maður hugsar aðeins um það..

Mig langar ekki að skrifa neitt.. Langar bara að líða og njóta augnabliksins..

Yndislegt..

Ég hef aldrei verið góð í að byrja á hlutum.. hvort sem það er að semja ritgerðir, ræður, bréf – hefja/byrja samræður, vinskap eða hvað annað.. meira að segja á ég oft í erfiðleikum með að skrifa hér inn á bloggið..
Finnst einfaldlega erfitt að byrja á nýjum hlutum og er það meðal annars ástæðan fyrir því að ég skrifa ekki eins oft hérna inná og ég hefði viljað..

Stundum er maður svo meðvitaður um fólk í kringum sig.. hugsum um hvað aðrir halda um okkur og reynum að hegða okkur samkvæmt því.. m.a. með því að breyta því hvernig við tölum, löbbum, bregðumst við ákveðnum aðstæðum, klæðum okkur og komum fram við aðra.. Allar þessar breytingar eru til að ganga í augun á öðru fólki..
En á sama tíma og þessi hegðun á sér stað, að við reynum að þóknast örðum, þá týnum við sjálfum okkur..

En þurfum við virkilega að ganga í gegnum þetta allt saman?? Er það virkilega svo mikilvægt að þóknast öðrum í hegðun og þykjast vera einhver annar en maður er??
Reyndar í mörgum tilvikum er svarið “J�?”.. Því enginn vill finna höfnun og vera einangraður frá örðum..

Bloggheimur, er enn einn staðurinn þar sem við stöldrum aðeins við og hugsum um hvað aðrir munu hugsa ef maður mun skrifa þetta eða hitt.. 
Þrátt fyrir að þessi síða sé sá staður sem maður á skifa það sem maður vill, (því hún er okkar), og sá staður þar sem maður getur hripað niður tilfinningar sínar og hugsanir, Þá nappar maður sjálfan sig á því að hugsa sig um hvort það sé rétt að vera svona opinskár.. eða jafnvel eyðir heilli færslu.. Við skrifum frekar um það sem við höldum að fólk, sem kíkir við í heimsókn á bloggrúntinum, vilji lesa heldur en það sem er manni kannski kærast eða efst í huga þann daginn..

Erum við öll í hlutverkaleik??
Gerum við hluti bara “af því bara” fyrir fólk sem maður kannski þekkir ekki nokkuð og er líklegast til að gleyma manni..
Er að reyna að muna í hvaða fötum vinkona mín var, síðast þegar ég hitti hana.. get bara ómögulega munað það.. ekki einu sinni til að bjarga lífi mínu..

Það sem ég er að reyna að segja er að, enginn hefur tíma til að muna öll þess háttar smáatriði.. það er alger misskilningur að halda að allur heimurinn sé að stara á þig eina/n.. Fólk mun hæðast og gera grín af manni en svo er það líka gleymt..

Ekkert varir að eilífu..

—– 

Ég sendi prófskírteini mín til stofnunar hér í Ameríku til að fá metið nám mitt að heiman.. Það kom til baka og alls ekki eins og ég vildi..
Samkvæmt þessari ágætu stofnun er nám mitt í lögregluskólanum metið að fullu.. þ.e.a.s. það nám samsvarar einu ári í professional training in Police Science..
En stúdentsprófið vilja þeir ekki viðurkenna.. þeir segja að ég sé búin með 10. bekk í grunnskóla og ekki meir..
Þar stendur hnífurinn í kúnni.. Ráðgjafi minn í skólanum sem ég sótti um að hefja nám í, er að reyna allt sem hún getur til að hjálpa mér, því hún veit að ég hef miklu meira nám að baki en 10. bekk.. Svo nú á morgun á ég að senda henni gögnin og hún ætlar að skoða þetta sjálf og meta skilst mér..

Þetta getur ekki verið rétt metið.. Lét Clarence hringja í þessa stofnun í dag og rífast aðeins við þá.. þeir lofuðu að kíkja betur á þetta og viðurkenndu í leiðinni að þetta væri frekar einkennilegt..

Svo núna er ég með þokkalegan hnút í maganum og stendur alls ekki á sama hvernig þessi stofnun sér mig..