Linda

Miklar rigningar hafa verið nú í janúar og hafa götur og vegir yfirfyllst af vatni.. Þessar myndir tók ég í fyrradag rétt utan við varnarhliðið þar sem við búum.

..að ég væri hætt – aftur!!!

Það er búið að vera nokkuð mikið að gera síðustu daga.. skólinn hefur tekið dálítinn tíma frá mér og svo vorum við nokkrir íbúar Marinai (húsahverfið þar sem við búum) að stinga saman nefjum til að plana veislu nokkurs konar fyrir eina nágrannakonu okkar..

Málið var að hún var ólétt og var skráð þann 15. nóv síðast liðinn..  Þann 6. nóvember, stuttu eftir miðnætti, fór hún að finna fyrir hríðarverkjum en einnig öðru vísi verkjum sem hún kunni ekki skil á.. Henni var keyrt í snatri niður á sjúkrahús þar sem verkirnir ágerðust, og örstuttu seinna fæddi hún af sér 3ja soninn..  Sá litli var heldur betur að flýta sér í heiminn og hafði læknirinn ekki einu sinni tíma til að setja á sig hanskana..  En eftir að drengurinn leit dagsins ljós, hættu ekki verkirnir, heldur héldu áfram og henni blæddi mikið.. það mikið að hún leið útaf..  Læknarnir gátu ekki stöðvað blæðinguna með nokkru móti og skildu ekki alveg hvað var að gerast og var hún því send með hraði á sjúkrahús í Catania, þar sem sérfræðingar biðu eftir henni, en á sjúkrahúsinu þar er víst miklu betri aðstaða og fleiri tæki og tól fyrir alvarlega veikt fólk..

Eftir að búið var að athuga hvað gerðist, kom í ljós að legið í Irish, (nágrannakonan) hafði gefið sig og henni var hreinlega að blæða út.. Það munaði hársbreidd að hún hefði dáið og lá hún í dái á gjörgæslu í 48 klst..

Yfirmenn herstöðvarinnar sendu út fjölda e-mail til allra með bón um að fara niður á sjúkrahús til að gefa blóð sem allra fyrst, þar sem líf lægi við..  Fólk lét ekki segja sér það tvisvar og mættu 170 manns til blóðgjafar.. Legið var tekið úr Irish og var dælt í hana blóði sem samsvarar blóði úr 4 manneskjum..

Þetta var nú meira sjokkið fyrir litla hverfið okkar og stóðu allir saman eins og um væri að ræða einn úr fjölskyldunni..  Það var skipst á að passa hina 2 strákana þeirra hjóna og allir að færa þeim eitthvað matarkyns..  Rich, maðurinn hennar, var alveg að missa sig úr hræðslu og gat því takmarkað hugsað um synina.. Mamma hennar var einnig í heimsókn og sú var líka að missa vitið af ótta..

Þetta voru nú meiri dagarnir sem eftir fylgdu..
Sjúkrahúsreglur á Ítalíu eru dálítið öðruvísi en við eigum að venjast, því engir næturgestir eru leyfðir og sérstaklega ekki ef að sjúklingur er á gjörgæslu..  Því var þetta mjög erfitt fyrir eiginmanninn og móðurina að mega ekki að vera á sjúkrahúsinu, heldur þurfa að vera heima og bíða bara eftir kallinu, ef að hún skyldi fara.. Því það gat vel farið svo, svo alvarlegt var ástandið.. Það sem var líka dálítið erfitt var að litla barnið þurfti að vera á sjúkrahúsinu í 3 daga, til eftirlits, svo ekki einungis var eiginkonan í dái, heldur mátti pabbinn ekki fara með barnið sitt heim.. Þetta voru virkilega erfiðir dagar svo ekki sé meira sagt.. og svo var einnig erfitt að útskýra fyrir strákunum sem biðu heima hvað væri í gangi og af hverju litli bróðir og mamma mega ekki koma heim..

En allt endaði þetta nú vel og er Irish komin heim.. Hún er búin að vera heima í 1 viku í dag..

Jæja, aftur að veislunni.. Við nokkrir nágrannarnir ákváðum að útbúa veislu fyrir Irish, svona bland af velkomin heim-til hamingju með barnið-til hamingju með afmælið veislu.. En hún átti líka afmæli 6. nóvember, örlagadaginn mikla..
Sú veisla var haldin á laugardaginn og mættu ábyggilega um 60 manns.. Veisluna átti að halda hér fyrir utan og átti að setja langborð í innkeyrsluna á milli mín og nágrannans, því allir komu með eitthvað matarkyns.. Enda vart pláss fyrir um 60 manns inn í íbúðunum.. En allt kom fyrir ekki, því rokið var svo ofboðslegt þennan laugardag að varla var stætt úti.. Sjálfsagt mesti vindur í sögu Sikileyjar, þvílíkt og annað eins.. Þá voru góð ráð dýr og var endað á að búa til pláss inni í íbúð Irish og Rich.. þó að vart væri þverfótað þar inni fyrir fólki voru allir ánægðir með daginn og sérstaklega Irish sem klökknaði..
Hún var svo hissa á öllu þessu fólki og átti ekki von á veislunni.. Og hreinlega vissi ekki að hún ætti svona marga vini sem létu sér veikindi hennar varða..
En það er svona í litlum bæjarfélögum þegar alvarlegir hlutir gerast, þá eru allir tilbúnir til aðstoðar og hika ekki við að fórna sínum plönum til að leggja lið..

Það er svoldið gaman að svona veislum þar sem allir koma með eitthvað, því það er svo mikið af góðum mat og veitingum.. Við konurnar sem sáum um að koma veislunni saman komum flestar frá sitthvoru landinu og því var svo skemmtilegt eftir veisluna að skiptast á uppskriftum.. Flestir komu með eitthvað sem hinir höfðu aldrei séð áður og hefði jafnvel aldrei dottið í hug að útbúa.. En allt smakkaðist þetta rosalega vel og ekki laust við að nokkur grömmin hafi tekið sér bólfestu á belgnum á mér..

Í gær sunnudag ákváðum við bóndinn að fara í smá bíltúr svona til að brjóta aðeins upp síðustu daga, því ekki var nóg með undirbúning veislunnar, heldur þurfti ég að taka 4 próf í skólanum og skrifa ritgerð í ofanálag.. Svo ég var orðin ansi dofin svo ekki sé meira sagt..
Það er orðið ofsalega fallegt á Sikiley núna, því eftir að hitastigið fór að lækka og haustið að taka við varð allt grænt.. Það gerðist mjög hratt og liggur við á einni nóttu..

Það þýðir lítið að spyrja mig hvar þessar myndir eru teknar því ég hef hreinlega ekki hugmynd.. Við bara keyrðum og beygðum þar sem okkur langað til og pældum lítið í hvernig eða hvar við værum stödd..  En einhvern veginn komumst við þó aftur uppá þjóðveginn og var þá keyrt áfram og svo haldið í kaffisopa hjá vinafólki okkar..

Bestu kveðjur þar til næst..

Óóóó.. gleymdi að segja ykkur frá neðstu myndinni..
Clarence stoppaði bílinn og ég stökk út og labbaði dálítinn spöl til að komast aðeins nær myndefninu..  Veit ég ekki fyrr en ég sé hóp af villtum hundum og þeir á leiðinni í átt að mér.. (Það er rosalega mikið um villta hunda hérna á Sikiley).. Það sem ég varð hrædd og ég gat ekki einu sinni stokkið inní bíl þar sem hann var aðeins í burtu..  ég reyndi að ná athygli Clarencar með því að baða út handleggjunum í veikri von um að hann myndi sjá mig láta eins og hálfvita – aleina á sveitavegi á Sikiley..
Hann sá mig loksins og bakkaði bílnum að mér og ég rétt slapp fyrir horn.. Ég var farin að sjá fyrir mér fyrirsagnir í dagblöðunum heima.. “Myndavél og hálfétið andlit af íslenskri stúlku fannst á sveitavegi á Sikiley”..
Okey, kannski svolítið ýkt.. og hópurinn af hundunum var frekar lítill hópur – samanstóð af 2 hundum..

En ég var samt hrædd..

Helgin var ofur róleg hjá okkur litlu fjölskyldunni.. Clarence kom heim á föstudagskvöldið og var þá búinn að vera í burtu í 2 vikur.. Hann var sendur af vinnunni til Napólí til að kenna.. Hann er núna orðinn kennari nokkurs konar..  Hann vinnur hjá NCIS og getur verið og er sendur hingað og þangað á hina ýmsu hervelli.. Hann er sumsé að kenna hermönnum hvernig á að varast hryðjuverkin og hvernig eigi að passa uppá öryggi hervallanna og þ.h.

Nú er í umræðunni að hann fari til Afríku í lok mars og verði þar í 6 vikur til að kenna heimamönnum  að verjast óvininn og hvernig eigi að loka landamærum með hervaldi..  Ég segi nú kannski ekki öllum heimamönnum, heldur hermönnum landsins.. Mér skilst að einn af skrifstofunni hafi farið einmitt til Afríku til að kenna sjálfsvörn og svoleiðis, og þegar hann bað hópinn að sýna sér hvernig þeir vörðust perónulegri árás, þá hafi þeir rifið upp kylfuna og sagst munu lúskra á viðkomandi til að koma honum í jörðina og svo skjóta hann ef hann svo mikið sem reyndi að standa upp aftur..  Kennarinn dró andann djúpt og signaði sig, trúði varla eigin eyrum og hugsaði hvernig væri hægt að kenna svona villimönnum að beita sjálfsvarnartökum án þess að reyna að drepa viðkomandi.. sérstaklega þar sem mannslíf eru ekki í hávegum höfð..

Við fórum út í búð og fundum og keyptum lambakjöt, loksins.. ég var búin að leita lengi að svoleiðis munaðarketi til að elda síðan við lentum..
Stuttu eftir að við komum hingað fórum við út í búð í mollinu til að leita einmitt af lambakjöti.. þar voru alls kyns smökkunarbásar með hinum ýmsa varningi, allt frá rauð/hvítvíni og ostum og niður í snakk og ólífur..  Ég leit vel í kringum mig til að reyna að sjá og finna hvort einhver talaði nokkuð ensku, og leist asskoti vel á eina konu, sem einmitt var með ostasmökkunarbás.. hún leit út eins og hún væri heimsvön kona og virkilega almennileg..  Nú, það vantaði ekki að hún var almennileg og sagðist tala ensku að nokkru leyti, en á MJÖG bjagaðri ensku.. Ég spurði hana hvar ég myndi finna lambakjöt, en hún virtist ekki skilja – svo ég greip í tjáningarmál rollunnar og sagði hátt og snjallt: Mmmeeeeeeeeee – og lék í leiðinni á táknmáli eins og ég væri að borða kjöt.. Hún var engu nær og bauð mér bara að smakka ost!!!!!! Græt að morgni sko..
Kannski var þetta kindaostur sem hún bauð mér – hver veit!!!
Svo er kannski ekki skrítið að eyjaskeggjar viti ekki hvað lamb eða kind er, því hér eru þessi yndislega bragðgóðu dýr dálítið öðruvísi en við eigum að venast..  Hér á Sikiley eru aðallega að finna blöndu af geitum og kindum.. uppá engilsaxnesku heitir þetta fyrirbæri “geep” – en það er orðið Sheep og Goat blandað saman.. Ég hélt ég yrði ekki eldri þegar ég heyrði þetta fyrst og hló mig máttlausa.. Ég veit eiginlega ekki hvernig ég á að þýða þetta yfir á okkar ástkæra ylhýra.. kannski “gind” eða “keit” komist nokkuð nálæt því..

Ekki er hægt að segja að þessi dýr séu falleg og alls ekki krúttleg eins og kindurnar heima, því aumingjarnir líta hálf einkennilega út – eru með rolluhaus á líkama geitar..  Þau eru með dindil, ef að dindill skyldi kalla, þetta eru eiginlega frekar eins og skott því það er svo sítt að það dregst eftir götunni þegar þau ganga..  Eyrun lafa niður og sum dýrin eru á litinn eins og geitur.. Alveg furðuleg dýr, svolítið eins og í laginu hans Stebba Hilmars, “bera útlitið ekki með sér”..
Maðurinn á myndinni er fjárhirðir en það eru þó nokkuð margir hópar af keitum sem eru reknar út í haga á morgnana með jafnmörgum fjárhirðum, og svo er haldið heimleiðis í dagslok..

Svona er nú fjósalífið á Sikiley..

Ármann heldur áfram að reyna að tjá sig en þó ekki með orðum ennþá, en eins og sjá má á vídeóinu hér að neðan, þá eru orðin ekki langt undan.. Þau eru alveg að komast út úr munninum en það er aðallega þegar hann biður um að fá að horfa á Blues Clues.. (og já það er verið að hlusta á jólalög í vídeóinu)

Farið vel með ykkur þar til næst..

Ármann Aaron hefur átt dálítið erfitt með svefn síðan við komum hingað til Ítalíu, en þó hafa síðustu vikur skánað til muna.. hann bæði sefur lítið og illa.. Yfirleitt vaknaði hann 4-5 sinnum yfir nóttina og var að öllu jöfnu búinn að draga mömmu sína á fætur um 6 leytið á morgnana.. Lúrarnir voru yfirleitt ekki nema 30 – 40 mín og ekki nema 1 lúr yfir daginn.. svo í kjölfarið urðu dagarnir auðvitað laaaaaaangir grenjudagar út í gegn..
Nú síðustu vikur hefur hann ekki verið að vakna nema kannski 1 -2 á nótt og einstaka nætur sefur hann alveg út án þess einu sinni að rumska..
Ég var því heldur hissa þegar ég var vakin í nótt og það óvenjulega.. Það var ekki barnagrátur í þetta sinnið, heldur stanslaust klór í höfuðið.. Ég skildi ekki hvað var að gerast fyrr en ég loksins gat opnað límd-saman-augun og sá þá hvar Lía sat næstum upp á mér og svoleiðis starði á mig.. Mér brá nett þegar ég sá hana tróna þarna yfir mér í rúminu og svona svakalega nálægt.. Ég var rétt búin að spyrja hana hvort hún væri ekki í lagi þegar herbergið lýstist upp og svo háværar drunur í kjölfarið.. Þar kom skýringin..
Þrumur og eldingar og ég hafði sofið í gegnum öll lætin.. Lía litla var svo skjálfandi að andardrátturinn hennar meira að segja skalf..  Ég leyfði henni að koma undir sæng til mín og hélt fast utan um hana en man svo ekki meir fyrr en ég vaknaði aftur seinna.. og þá auðvitað við barnagrátur í það sinnið..
Ég fór og sótti snáðann og sá þá um leið hvar Lía skreið fram úr einu horninum í herberginu hans Ármanns..  Í horninu er rauður ruggustóll og ég hélt að þar væri ekki pláss fyrir nokkurn skapaðann hlut, en þarna hafði hún einhvern vegin náð að troða sér eftir að þreytta mamman rotaðist aftur í svefn..  Alveg furðulegt hvernig hún komst þarna á bak við, ég er enn að reyna að átta mig á því, því ekki einu sinni Ármann kemst á bak við stólinn..

Þau systkin eru dálítið sérstök, því það er jafnmikið ósætti á milli þeirra og væntumþykjan er..  Þau geta leikið fallega saman en geta líka rifist eins og hundur og köttur.. Er þá rifrildið aðallega falið í því þegar Ármann vill gera eitthvað við Líu sem henni mislíkar og hún hleypur í burtu.. þá grenjar Ármann úr sér augun og hleypur til mömmu klagandi en á meðan Ármann er á leiðinni til mín hlaupandi, þá reynir Lía að vera á undan, en passar sig samt rosalega vel á því að rekast með afturendann í Ármann svo hann detti nú örugglega á rassinn.. Þá verður gráturinn auðvitað ennþá hærri og varir ennþá lengur..

En oft ná þau þó vel saman og kúra saman á gólfinu..

Hér er smá sýnishorn..

Ármann er farinn að príla svo um munar en komst ekki sjálfur upp í sófann þegar þessi mynd var tekin (hann kemst sjálfur í dag).. þá er hún Lía tröppusystir nú betri en enginn.

Nú verður mamma vond og hvessir sig aðeins (hlær þó innra með sér) og segir að það megi alls ekki vera vondur við Líu og stíga uppá henni, þá meiðir hún sig og hættir að leika við hann..
Þá hallar hann sér smeðjulega upp að henni og segir hátt: AAAaaaaaa.. og kyssir hana svo..
Og svo þegar mamman snýr sér undan, er hann búinn að stíga aftur upp á bakið á henni..

Í gær var ég að búa til litlar tortilla rúllur sem eru algert namminamm.. í því eru sýrður rjómi, rjómaostur, púrrulaukur og cheddar ostur.. þessu er öllu blandað saman og svo smurt á tortillurnar og svo dýft í salsa sósu..
nema hvað..
Ég þurfti að klára að smyrja þessu á og þurfti náttúrulega frið fyrir stráknum á meðan (hann á það nefnilega til að væla utan í mér ef ég er að vinna í eldhúsinu).. svo ég setti eins og eina matskeið af gumsinu í skál og sker niður puslur í litla bita fyrir Ármann og fer með það inn í stofu fyrir hann á meðan hann horfir á Blues Clues (uppáhalds barnaefnið).. Hugsa svo með mér að best sé að gefa honum mangó djús í stútkönnu og gaffal í matinn.. fer svo aftur inn í eldhús og held áfram að græja gúmmelaðið.. Nokkrum mínútum seinna kíki ég inní stofu og athuga með þau og sé þá hvar Ármann heldur á stútkönnunni öfugri og er að hrista úr henni djúsinn -  og á bakið á aumingja Líu, auðvitað.. og ekki nóg með það, heldur var hann búinn að smyrja allri rjómaostshrærunni á bakið á henni í ofanálag.. Ooohhhhh, græt að morgni..
Og aumingja litla Lía tekur öllu þessu matarbaði auðvitað með stóískri ró þar sem hún hugsanlega gæti grætt eins og einn pylsubita eftir að láta vaða svona yfir sig..  Æjæjæjæjæ mig auma..

Svo það er oft fjör í húsinu á via Del Mare..

Ég kveð í bili og velti í leiðinni fyrir mér hverju Lía ræfillinn á von á næst..

save

Jæja, ég veit ekki einu sinni hvar eða hvernig ég á að byrja þennan póst.  Ég skrifaði síðast færslu þann 9. apríl og ef mér reiknast rétt til, þá eru 7 mánuðir síðan.  Fyrr má nú aldeilis taka pásu.. veit svei mér ekki hvort ég eigi að halda áfram þar sem frá var horfið eða hvort ég eigi bara að byrja bara alveg upp á nýtt..

Við skulum sjá hvert skrifin leiða mig..

Ef ég reyni að klóra mig áfram með að nóta hápunkta liðinna mánuði, þá ætti ég að geta skrifað póst án þess að fara út í smáatriði og endaleysu..
Hhmm, nú þarf ég að hugsa aðeins..

Ef ég nota hápunkta liðinna mánuði, þá mun færslan líta út eins og áramótapistill og það gengur varla upp.. ekki svona eldsnemma í nóvember, þó ég sé byrjuð að hlusta á jólalög!! og ekki orð um það meir..
Kannski er bara best að byrja upp á nýju upphafi þar sem allir, eða vel flestir, vita svona cirka hvað hefur verið að gerast hjá okkur undanfarna mánuði.. Svo erum við líka að hefja nýtt líf sem fjölskylda, í nýju landi á nýjum bíl og af því að ég er búin að gera nýtt útlit á síðuna..

So here goes..

Við erum ennþá sama 4 manna fjölskyldan sem gengur undir nafninu “The O’Dells”.. ef þið eruð velta því fyrir ykkur af hverju ég skrifaði 4 manna þá er það ekki út af því að við ættleiddum annað barn, heldur er það af því að Lía litla er talin með.. Hún greyið veit ekki enn að hún er hundur og hefur og verður alltaf talin sem partur af kjarnafjölskyldunni..
Við búum núna inná varnarsvæði ameríska hersins sem heitir Sigonella og er staðsett á Sikiley í Ítalíu.  Hér höfum við búið í litlu en fallegu íbúðarþorpi síðan 6. ágúst síðastliðinn.  Hér er yndislegt að vera en MJÖG mikil breyting frá Ameríku og manni finnst maður vera miklu meira í útlandinu..  Og er þá fyrst að nefna fólkið sjálft, Sikileyjingana..  Þetta er virkilega hlýtt fólk og almennilegt en afar stolt.  Þeir kalla sig Sikileyjinga en ekki Ítala og móðgast ferlega ef fólk kallar þá Ítali.  Þeir eru barnelskir með eindæmum og hika ekki við að stöðva mann út á götu til að kjammsa lítil börn.  Ég hafði svosem heyrt af hversu barnelskir þeir væru, en datt aldrei til hugar að það þyki eðlilegt að taka börnin af foreldrunum og hlaupa með þau í burtu til að sýna þau vinum sínum eða samstarfsmönnum.
Við komumst að því þegar við vorum búin að vera hér í 2 daga.  Þá fórum með góðu fólki á veitingastað sem heitir Donna Fortunata og settumst niður til að panta matinn.  Við vorum ekki búin að vera þarna inni 6 mínútur þegar starfsmennirnir voru komnir til að sjá og leika við Ármann Aaron.  Mér þótti það svosem allt í lagi, en þegar maturinn kom á borðið kom eigandi veitingahússins og gerði sig líklegan til að fara með hann inn í eldhús á meðan við borðuðum (svo við fengjum frið til að borða, sagði hann).. ég hélt nú ekki, enda nýkomin frá Ameríku þar sem maður lætur barnið ekki armslengd frá sér..  Ég fann að ég var undir smá pressu frá fólkinu sem við vorum með, að það væri allt í lagi að leyfa Ármanni að fara með manninum því hér á Sikiley þykir þetta bara eðlilegur hlutur.  En ég var hálf fegin að litli kútur var ekkert á leiðinni í burtu frá mömmu og pabba, því þó að hann vildi leika við eigandann, þá þýddi það ekki endilega það sama og að hann mætti halda á honum og fara með hann í burtu..  En við heyrðum af því seinna að börn væru eins örugg og hugsast getur alein út á götu, þ.e.a.s. ef ekki væri fyrir umferðina.
Og talandi um umferðina hérna, þá er hún einmitt önnur ástæða þess að manni finnst maður vera í útlandinu.  Hér keyra menn alveg á fleygiferð eins og enginn sé morgundagurinn.. Þeir taka framúr á óbrotinni hliðarlínu og skiptir þá engu hvort þeir eru að fara að beygja inn á næsta afleggjara sem er bara 2 bíllengdum framar og þurfa þá að nauðhemla þegar þeir komast fyrir framan mann.. Maður heldur alltaf inní sér andanum þegar maður er í bíl, því hér er engum að treysta.  Enda ekki skrítið að allir bílar eru dældaðir á öllum hliðum.
Næsti bær hér við okkur heitir Motta Sant’Anastasia og er týpískur sikileyskur (skrifar maður þetta svona) bær.  Hann stendur upp á fjallstindi og er næsta fjall við hann eldfjallið Etna í öllu sínu veldi..

Byggingarnar og húsnæðin eru vel flest líkt og í niðurníðslu en eins skrítið eins og það er, þá eru þær jafn ljótar og þær eru fallegar.  Þetta er eitthvað sér ítalskt og ekki laust við að manni finnist maður vera staddur í Austur-Evrópu einhvern staðar frekar en hér á Sikiley.. Það kemur einhvern veginn sú tilfinning yfir mann eins og maður sé staddur í fortíðinni, svona ca. 37 ár aftur aftur í tíma..  Mjög sérstakt..
Sikileyjingar eru mjög fjölskylduvænt fólk og gerir allt til að geta verið með og eytt tíma fjölskyldunni.  Þau eru gjörsamlega laus við allt sem heitir lífgæðarkapphlaup og eru yfirleitt bara mjög sátt við það sem það á..   Yfirleitt er það einhver í fjölskyldunni sem á einhverja litla búð, eða veitingahús og eru það yfirleitt fjölskyldumeðlimir sem hjálpa til við reksturinn.. Á milli hádegis og til um 5 leytið er það sem Ítalir kalla “repose” tími, en það er hvíldartími líkt og siesta á Spáni..  Það er dálítið sem ég hef þurft að venja mig við, því mér finnst skrítið að geta ekki farið út í mollið og fengið mér að borða kl. 3 að degi til, því að veitingahúsin eru lokuð vegna repose. En svona er bara lífsmáti þeirra Sikileyjinga og því fyrr sem maður aðlagast lifnaðarháttum þeirra því betra verður það..  En eftir repose, svona á milli 6 og 7 á kvöldin þá lifna bæjirnir við og göturnar fyllast af fólki.. Veitingahús sem og kaffihús opna dyr sínar og litlir sölubásar poppa upp út um allt..  Um 9 leytið á kvöldin fara fjölskyldur að týnast inn á veitingahúsin og setjast að snæðingi.. Þetta þótti mér afar skrítið að sjá, fjölskyldur með börn sín mæta á veitingahús þegar í “mínum” heimi, börnin eiga að vera sofnuð eða alla vega komin í rúmið..  En svona er þetta, sinn er siðurinn í landi hverju eins og einhver sagði..

Okkur líður afar vel hérna og í hreinskilni sagt, þá myndi ég hvergi annars staðar vilja vera í augnablikinu.. Ísland er eins og það er í dag og Ameríka.. ja, ég var eiginlega komin með alveg nóg af Ameríku og því alveg tilbúin að býtta á henni og Ítalíu..

Ármann unir sér vel hérna enda eru margir krakkar á hans aldri hér í kring.. Hann leikur fallega og deilir leikföngum sínum með vinum sínum.. Hann talar ekki mikið þó hann skilji nánast allt sem ég segi við hann en það sem hann kann að segja á ítölsku er orðið “ciao” og er það einmitt það orð sem ég ætla nota núna þegar ég hnýti hnútinn á þennan pistil..

Ég bið ykkur um að fara vel með ykkur þar til næst..

P.s. er búin að dæla myndum inn á myndasíðuna ef áhugi er fyrir..

save

save

save