Linda

Mikið rosalega er ég komin í skemmtilegt hlutverk.. Allur þessi tími, öll þessi bið í alla þessa mánuði, vikur og daga, hefur svo sannarlega verið biðinnar virði.. Hverra sekúndu virði..  Og nú þegar við erum komin með hann í öryggið heim finnst mér skrítið að hafa einhvern tíma efast um að hann kæmi heim, því hann passar svo fullkomlega inn í heimilislífið hjá okkur.. Hér hefði hann alltaf átt að vera..

Nú erum við búin að vera heima í rétt tæpar 2 vikur og hefur aðlögunin gengið vonum framar.  Þessi litli drengur hefur sterkan og ferlega skemmtilegan persónuleika og er virkilega gaman að sjá hversu mikið hann hefur breyst á þessum nokkru dögum síðan við komum heim.  Því það eru engir 2 dagar eins.
Hann hefur verið dálítill mömmustrákur og hef ég þurft að hafa hann á handlegg meira en kannski eðlilegt þykir, en það hefur lagast mikið síðustu daga.  Hann er nú farinn að leika sér sjálfur og klípa Líu ef hún er of nálægt og án þess að ég sé í sjónmáli.  En það er mikil framför frá því í byrjun, því ég hef þurft að vera gjörsamlega föst við handlegginn á honum, eða ekki mátt vera lengra frá en svo að hann geti snert mig með því að teygja sig í mig.  Meira að segja, bara að setja hann niður til að fara á klósettið kostaði sáran grátur.  En nú er allt að verða betra og hann orðinn mikið öruggari.
Við vorum nú svosem viðbúin að þessi aðlögun fyrir litla kroppinn tæki dálítinn tíma, svo það er aðallega þess vegna sem ég hef ekki verið mikið á netinu undanfarið, heldur hef ég helgað tíma mínum í að vera honum innan handar, verið að leika við hann og sýnt honum hvern krók og kima í húsinu á meðan hann er vakandi.  Við höfum farið í göngutúra og bíltúra, því hann hafði aldrei setið í barnabílstól fyrr en hann kom hingað til Bandaríkjanna, svo það þurfti að venja hann við það og að sitja ólaður niður í kerrunni á göngutúrunum.

Það er búið að vera ansi mikið að gera síðan við komum heim, hann er búinn að fara í heimsókn til læknis og fá sprautur, búið að taka úr honum blóð, fara í klippingu, búinn að halda upp á 1. árs afmælið og hitta fullt af fólki á hinum ýmsu skrifstofum sem við höfum þurft að heimsækja.. Allt gekk þetta vel, nema blóðtakan, þá öskraði hann úr sér lungu og lifur og þurfti 4 manneskjur til að halda honum niðri.  Hann gjörsamlega trylltist barnið og öskraði mamma, mamma.. Það var erfitt og runnu niður nokkur tár frá þeirri hjálparlausu sem gat ekki einu sinni horft á barnið sitt kveljast.

Það sem mest hefur komið á óvart á þessum 2 vikum, er að Lía, stóra systir, hefur tekið hann undir sinn verndarvæng og tekur hlutverk sitt alveg virkilega alvarlega.
í þau 3 ár sem síðan við fengum hana, hefur hún alltaf sofið upp í rúmi hjá okkur, og það þýddi ekkert að banna henni að koma uppí, því þá beið hún bara þar til við vorum sofnuð og stökk þá upp og lét lítið fara fyrir sér.  Nú sefur hún í sínu rúmi við hliðina á rúmi Ármanns og sefur þar alla nóttina og þegar hann tekur lúrana sína.. og meira að segja á kvöldin þegar hann er farinn uppí, þá hleypur hún upp á ca. hálf tíma fresti til að athuga með hann..  lygilegt alveg hreint.
Okkur Clarence finnst alveg yndislegt að fá að sofa alein í hjónarúminu eftir að hafa deilt því með hundi í 3 ár.. og svo skrítið að vakna ekki við hroturnar í henni alveg við eyrun á manni, finna spark í kviðinn, klær í bakinu eða þegar skottið litla vaknar og vill fara á annan stað, þá er það ekki bara ein löpp sem stígur á mann, heldur allar 4 og það er allt annað en gaman að vakna svoleiðis.

Ég reyndi að setja þetta vídeó inn á síðuna þegar við vorum í Guatemala, en það gekk ekki upp, en mig hefur langað til að deila því með ykkur.. þetta var tekið annað kvöldið okkar þar úti og litli Ármann var alveg í ferlega góðu skapi..

Vona að þið njótið þar til næst og eins og alltaf, takk takk takk fyrir allar heimsóknirnar og kveðjurnar sem þið skiljið eftir..

P.s. setti líka inn fleiri myndir..

Hæ og halló allir saman..

Dagurinn sem við héldum að við myndum aldrei fá að upplifa, kom loksins..
Við lentum hér á mánudaginn síðasta og fengum litla Ármann Aaron í hendurnar um 5 leytið sama dag.. Ef einhvern tíma hefur verið erfitt að halda aftur af tilfinningum sínum þá var það á þessum tímapunkti.. Þetta var hræðilega erfið stund, og táraflóðið sem rann niður kinnar okkar allra hefði verið nóg til að búa til nýtt haf.. Ekki nóg með að fósturmamman, ég, Clarence og litli Ármann höfðum grátið úr okkur augun, heldur táraðist Clarisse, aðstoðarstúlka lögfræðingsins, líka.. Þvílík og önnur eins mixtúra af tilfinningum..

Fyrsta nóttin var pínu erfið fyrir litla kroppinn.. hann svaf ekki nógu vel, enda í glænýju umhverfi, öðruvísi hávaði, önnur lykt og til að toppa allt, fólk sem hann þekkir ekki neitt og talar furðulega.. En næsta dag var eins og við hefðum alltaf haft hann hjá okkur.. ekkert mál að gefa honum að borða, fá hann til að hlægja, svæfa hann og klæða.. hann hatar baðið eins og pestina eins að láta skipta um bleyjur..
Annars er þessi litli kroppur ofsalega fjörugur og kátur, og alltaf stutt í fallega brosið hans svo skín í allar tennurnar.

Á föstudaginn vorum við boðin í heimsókn til Jorgelinu fósturmömmunnar.. Við mættum í bleika, fallega húsið hennar, en hún hafði bakað fyrir Ármann litla afmælisköku þar sem hann verður 1. árs eftir nokkra daga. Þar hittum við José litla, vin hans Ármanns sem er einnig í fóstri hjá Jorgelinu. Það voru miklir fagnaðarfundir þegar við mættum á heimili hennar, José litli spriklaði öllum öngum út um allt og Ármann litli gaf honum risabros og kleip hann svo í nefið svo úr varð argandi öskur og væl.. En José náði að hefna sín áður en við fórum, því eftir að Ármann hafði sofnað í fanginu á mér, fór ég með hann í rúmið í gamla herbergið hans, þar sem José átti að vera sofandi (þeir sofa í sama rúmi), og þegar ég var rétt búin að setja hann niður með pelann í munninum og var að snúa mér við, sé ég hvar litli José rífur sig upp, tekur pelann út úr munninum á Ármanni og hendir honum í andlitið á honum.. Það var nú ekki annað en hægt að hlægja þó Ármann hafi grenjað úr sér augun.. Svo hann var ekki langur þessi lúrinn..
Heima hjá Jorgelinu var einnig Annabella, dóttir Jorgelinu, en hún býr á hæðinni fyrir ofan.. Sú er að fóstra börn líka og er með 2 stúlkur.. Þær tala hvorugar stakt orð í ensku, hvað þá íslensku, svo við fengum með okkur mann héðan af hótelinu til að vera bílstjóri okkar og túlkur í leiðinni.. Allt gekk þetta glimrandi vel þó nokkur tár hafi fallið.. en við erum boðin aftur í kvöldmat á miðvikudagskvöldið, en það er síðasta kvöld okkar hér í Guatemala..

Leyf mér nú að segja ykkur svolítið,
hér í Guatemala eru nánast engin umferðarlög.. það eru örfá umferðarskilti sem eru virt að vettugi af vel flestum ökumönnum, og lögreglunni meðtalið.. hér eru engin hraðatakmörk og því keyrir fólk eins hratt og það vill og meira að segja á þessum pínulitlu hliðargötum.. ef maður er að reyna að fara yfir götu hér í nágrenninu á maður fótum sínum fjör að launa, það er annað hvort að maður bíði þar til enginn bíll er sjáanlegur og hleypur þá yfir eða taka áhættuna á að vera nógu snöggur..
Barnabílstólar virðast ekki þekkjast hér í landi og ekki heldur að fólk sé með á sér bílbelti.. Það var því frekar hrædd nýbökuð móðir sem sat í aftursæti litlu Hondu bifreiðarinnar með litla ungann sinn þegar við þeyttumst um götur borgarinnar á leið í heimsókn til fósturmóðurinnar..
Guatemalaborg er skipt í 23 “Zone”.. Hótelið okkar er t.d. í zone nr. 10 og er það talið vera frekar gott hverfi að mati innfæddra.. Jorgelina, fósturmamman, býr í zone nr. 7 og er um 30 mínútna akstur í bleika húsið hennar.. Á leiðinni ókum við í gegnum nokkur zone, og alltaf þegar við komum inn í nýtt, lét bílstjórinn okkur vita hvaða zone við værum í.. Zone nr. 1 er talið eitt það versta í borginni og það hættulegasta.. þar eru mörg gengi og dóp og vopn í ofanálag. Enda skalf ég á beinunum að keyra þar í gegn.. Ekki mjög álitlegt.. húsin eða réttara sagt kofarnir sem fólk býr í var svo hrörlegt að ég myndi ekki einu sinni bjóða hundi að sofa þar inni.. konur klæddar í litríkar mussur, héldu í hendur barna sinna og voru með stórar körfur fullar af hinum ýmsa varningi ofan á höfðinu.. hundar voru ekkert nema beinin og feldur og sá ég sparkað í þá nokkra þar sem þeir voru að sníkja mat eða vatn að drekka á markaðinum sem við ókum í gegnum.. Alveg hræðileg hörmungarsjón að aka þarna í gegn.. Og meira að segja sagði bílstjórinn að, fyrir nokkrum mánuðum hafi hann ekið fjölskyldu að heimili í zone 1, sem var að ættleiða og vildi kíkja í heimsókn til fósturforeldra barn síns.. Hann þorði ekki að fara einn með foreldrunum svo hann tók með sér 2 vini sína og voru þeir allir vopnaðir skammbyssum..

Í Guatemalaborg eru heldur engin byssulög.. hver sem er getur labbað um stræti og torg með haglabyssu utan á sér, eða skammbyssu, eða jafnvel bæði.. Enda er ekki laust við að maður sé frekar skelfdur að fá sér göngutúra um nágrennið.. Hvert sem maður fer eru öryggisverðir vopnaðir haglabyssum og skammbyssum.. Meira að segja bara að fara á McDonald’s, þar er öryggisvörður á vakt sem opnar fyrir mann hurðina og hleypir manni inn.. Allar búðir, veitingastaðir og mörg heimili eru með öryggisverði á vakt.. mjög skrítið að sjá þetta allt saman og manni verður frekar um að sjá byssurnar dyngla á öxlunum á þeim og vita ekkert hvað þarf lítið til, til að þeir skjóti á mann.. svo það liggur við að maður haldi inni í sér andanum í öðru hverju skrefi, því maður þorir ekki fyrir sitt litla líf að horfa þessa menn í augun..
Svo í gærkveldi, sátum við hjónakornin með soninn úti á svölum og hlustuðum á fuglalífið í borginni, en það er eins og að vera í frumskógi að hlusta á alla þessa fuglaflóru, að við heyrum byssuskot í götunni fyrir neðan okkur.. það sem að okkur brá, held við höfum talið 15 skot, þegar ég stökk inn í herbergið og tók soninn með, en Clarence forvitni leit yfir handriðið til að sjá hvort einhver hefði legið í valnum.. Ég var mest hrædd um að EF að einhver hefði verið myrtur og þeir sem skutu myndu sjá okkur, að þá værum við samasem dauð.. Get sagt ykkur að ég hélt að hjartað myndi poppa út úr brjóstinu á mér.. DÍSUSKRÆST..

Svona er það nú og nóg um það..

Hér er þrátt fyrir allt gott að vera, fólk vill allt fyrir mann gera og er kurteisin uppmáluð.. Okkur líður vel með litla drenginn okkar í faðminum og trúum vart að við erum búin að fá hann í hendurnar að eilífu.. Hér er heitt á daginn og mikill raki en kvöldin eru örlítið svalari.. en ég er of hrædd að fara út í göngutúr á kvöldin, þó að þetta zone sé talið eitt það besta í borginni..

Morgundagurinn er spennandi, þá ætlum við að fara út úr borginni og heimsækja bæ sem heitir Antigua, en þar er víst ofsalega fallegt og túristar eru taldi öruggir þar.. Þriðjudagurinn fer í heimsókn til sendiráðsins þar sem tekið verður viðtal við okkur og svo á miðvikudaginn eigum við að sækja áritunina í vegabréfið.. svo er bara komið að heimför, en við fljúgum heim á fimmtudag.. Öll fjölskyldan..

Ég óska ykkur Gleðilegra Páska kæru vinir og segi “Adios amigos” þar til næst..

Ó, gleymdi einu, hér eru fleiri myndir ef þið hafið áhuga..

Loksins, loksins, loksins, loksins er biðin á enda..

Dagarnir frá síðustu færslu hafa verið ferlega erfiðir.. fullir af óþreyju, kvíða og spenningi.. Á stundum erfitt með að skilgreina hvernig mér hefur liðið, því spennan er svo ofboðslega yfirgengileg að tilfinningarnar rokka út í allar áttir.. Allt frá ægilegri tilhlökkun yfir í ofsakvíða.. Held meira að segja að ég hafi fengið vott af taugaáfalli þegar við sáum að seinna DNA prófið var móttekið í ameríska sendiráðinu í Guatemala. Því þá er aðeins u.þ.b. vika í að við fáum e-mail frá þeim um að koma og sækja snáðann..

Nú er sú vika liðin og í gær fengum við hið langþráða e-mail. Eigum tíma hjá sendiráðinu 25. mars og sækjum vegabréfsáritunina næsta dag.
Við erum nú þegar búin að panta flug og hótel og förum næsta mánudag.

Ég trúi vart að aðeins 6 dagar eru þar til við fáum að knúsa litla drenginn okkar.. og koma með hann heim til frambúðar..
Og rétt korter fyrir 1. árs afmæli hans.. En við erum svo ánægð að geta verið með honum á hans fyrstu páskahátíð..

Sjáið bara hvað hann var oggupínulítill og mikið krútt..

En gleðin stoppar ekki hér, því í gær fór Kristín sys af stað og átti svo lítinn strák í nótt.. 15 merkur og 50 cm..  Ég var svo heppin að fá að sjá myndir af litla frænda mínum, og ég get sagt ykkur að hann er grínlaust eins og snýttur út úr nösum pabba síns.. Alger gullmoli..
Endalaus gleði hjá okkur Ársælsdætrum..

Mig langar enn einu sinni að þakka öll kommentin frá ykkur.. Þið eruð ómetanlegur stuðningur.. það sem mér þykir vænt um ykkur..

Nú eru sko hlutirnir farnir að gerast og það hratt..

Í gærkvöldi fengum við þær bestu fréttir í öllu þessu ferli, nefnilega þær að búið er að gefa leyfi til að taka seinna DNA sýnið. Það verður líklega tekið í dag eða á morgun.
En það sem þessar fréttir þýða er það, að hugsanlega eru bara rétt um 3 vikur þar til við megum fara að sækja son okkar. Jibbbbbbýý!!!
Og það sem meira er, er að nú er búið að gefa út nýtt fæðingarvottorð og vegabréf, og blóðmóðirin er búin að skrifa undir afsalið í fjórða og síðasta skipti, sem þýðir það að Ármann Aaron er “officially” okkar sonur!!!!

Hann er núna orðinn “poor little O’Dell boy”

Ég var rétt búin að slíta samtalinu við vinkonu okkar í Skotlandi þar sem ég sagði henni að ekkert væri að frétta ennþá, að við fengum þetta líka ofur-skemmtilega e-mail frá Sue.

Ég get svo svarið það að ég ræð mér varla fyrir kæti. Er þvílíkt lukkuleg.

Litli tannálfurinn minn er að koma heim.

Þið verðið að afsaka hversu mikið ég tala um litla soninn, en það nú bara einu sinni þannig að ég hreinlega lifi og anda fyrir þennan litla kropp og verð ekki róleg fyrr en hann er kominn heim.

Kveðjur frá þeirri sem er orðin mamma..

Mér hefur aldrei þótt gaman að fara til tannlæknis og er yfirleitt frekar kvíðin að fara. Þeir eru nú margir hverjir alveg hinir ágætustu menn/konur en eru sjálfsagt jafn misjafnir eins og þeir eru margir, en eitt virðast þeir allir eiga sameiginlegt, og það er að þeir eru málglaðir með eindæmum.

Oft er þörf að kíkja í heimsókn til þeirra, en fyrir nokkrum misserum var það aleger nauðsyn í mínu tilfelli. Ég var nefnilega með rótarbólgu dauðans og þurfti í aðgerð hið snarasta.
Dr. Wollschlager heitir tannlæknirinn minn hér í Groton. Alveg yndislegur maður en hann er málglaður með eindæmum og þarf aldrei að tala meira en akkúrat þegar öll tækin hans eru í munninum á mér. Merkilegt nokk. Út af nafninu hans var ég viss um að hann talaði þýsku og spurði hann út í það, en hann sagðist aldrei hafa lært það mál og ekki heldur foreldrar hans. Hann sagðist ekki einu sinni vera viss um hvaðan forfeður hans kæmu. Kannski Þýskalandi eða Austurríki, eða jafnvel frá Indlandi. Ég var alveg gapandi hissa og fannst það svona líkt og að hitta konu sem heitir Þorgerður Þrúður, sem kann ekki íslensku og heldur að hún sé annað hvort frá Noregi eða Grænhöfðaeyjum.

Jæja, nema hvað, ég var sest í stólinn hjá honum og hann talaði og talaði eins og honum einum er lagið. En það var auðvitað ekki fyrr en litla, skrítna aðstoðarkonan hans var búin að láta á mig pappírssmekkinn og spyrja nokkrum sinnum: “you ogay” með sínum asíska framburði. Ég held að þessi tvö orð séu þau einu sem hún kann á ensku og hún notar þau óhikað og mörgu sinnum eins og barn sem er nýfarið að segja “mamma”.

Rétt áður en Doktorinn byrjar að deyfa, lætur hann mig hafa tvo svampa sem líta út eins og tennur og eru eins og lófafylli að stærð. Annar er augntönn en hinn er jaxl. Þá á ég að kreista eins og mig lystir á meðan hann syngur fyrir mig “deyfilagið”:

Itsy bitsy numbing juice, entering in your mouth.
You wont feel a thing, if you just look south.
Here comes the needle, you shouldn’t feel a thing,
’cause I’m very careful and watchful of the sting.
Itsy bitsy numbing juice, entering your mouth.

Stundum held ég að hann gleymi því að bæta 30 við 4 til að fá út rétta aldurinn minn..

Nú fær deyfilyfið dálítinn tíma til að virka og hann undirbýr fyrir aðgerðina og aðstoðarstúlkan spyr nokkrum sinnum í viðbót hvort ég sé ogay.

Hér er ég sumsé tilbúin í aðgerðina og dofin niður í litlu tá, (því dr. Wollschlager er allt annað en sparsamur á deyfilyfið) þegar hann segist hafa heyrt um “Geothermal energy” á Íslandi á Discovery channel og biður mig að útskýra það nánar.

Yndislegur karakter hann Wollschlager.

Ég hef nú talað um þennan tannlæknir áður, en mér tókst loksins að setja myndirnar úr símanum mínum inná tölvuna og finnst þessi mynd alltaf jafn fyndin.